Een eerbetoon aan Havenstraat 12

Havenstraat 12 is mijn thuis geweest voor 8 jaar. Ik wandelde er binnen als 18-jarig meisje dat net was begonnen met haar studie en ik verliet de veilige haven als volwassen vrouw.

Deze plek waarborgt 8 jaar aan herinneringen. Dat is gewoon bijna 1/3 van mijn leven geweest, bedenk ik mij nu. Ik had dan ook moeite om deze plek na het overlijden van mijn moeder te verlaten, omdat het voelde als het enige vertrouwde en veilige wat ik nog over had en dat zij kende. Gelukkig kwam er toch het moment dat ik durfde uit te vliegen, omdat ik diep van binnen voelde dat ik er al langer behoefte aan had en vanwege een mooie kans om samen te gaan wonen met Jan.

Ik heb dan ook heel bewust stil gestaan bij de bijzondere en intense momenten die ik op deze plek heb meegemaakt en wilde deze graag opschrijven. Een greep uit mijn herinneringen op deze plek kun je onder de foto lezen.

• Het is de plek waar Piet-Hein (een soort surrogaat-vader) mij hielp mijn meubels in elkaar te zetten en ook de plek waar ik op klaarlichte dag het telefoontje ontving waarin mijn moeder vertelde dat Piet-Hein in het ziekenhuis lag en waarschijnlijk niet meer wakker werd.
  
• Het is de plek waar mamma me hielp naartoe te verhuizen en met lompe kracht een spiegel van de muur probeerde los te frutselen waar ze daarna een blijvend litteken op haar pols aan overhield.
  
• Het is de plek waar ik na twee halfjaarlijkse buitenlandervaringen weer met veel plezier naar terug kon keren.
  
• Het is de plek waar ik mijn eerste vriendje kreeg en jaren later ook mijn eerste break-up meemaakte.
  
• Het is de plek waar ik mijn hele studententijd uitgespeeld heb en menig nacht dronken mijn bed in struikelde.
  
• Het is de plek waar ik onwijs veel mooie vriendschappen heb mogen ontwikkelen, verdiepen en ook heb losgelaten.
  
• Het is de plek waar ik elke carnaval met vriendinnen thuiskwam om te plassen, tussendoor te eten en vooral veel bier te drinken.

• Het is de plek waar ik huilend in de armen van mijn huisgenootje belandde nadat ik die dag te horen kreeg dat mijn moeder uitbehandeld was.
  
• Het is de plek waar ik naartoe vluchtte om de heftige realiteit van mijn moeders ziekte even te ontkomen.
  
• Het is de plek waar ik na verschillende turbulente dates en scharrels weer opnieuw verliefd werd, en voor het eerst ervaarde dat thuis een persoon kan zijn en niet een plek met vier muren en een dak.
  
• Het is de plek waar ik met mijn vriendinnen samenkwam na mam’s overlijden en we met wijn, chips, tranen en gelach de avond zijn doorgekomen.
  
• Het is de plek waar ik burn-out raakte en een heel intensief proces van rouw doormaakte.
  
• Het is de plek waar ik naast veel verdriet, gelach en getwijfel bovenal een enorme sprong maakte in mijn ontwikkeling en leerde hoe ik ervoor mezelf kon zijn.
  
• Het is de plek die ik al vaker heb willen verlaten, maar toch niet overtuigd genoeg was van het alternatief.
  
• Het is de plek waarin ik in het verleden kon blijven leven, hoop kreeg, hoop verloor en langzaam aan weer uitkeek naar de toekomst.
  
• Het is de plek waar de droom ontstond om haptotherapeut te worden en ik sindsdien nooit meer heb losgelaten.
  
• Het is de plek waar een nieuw leven ontstond ook al was ik me daar toen nog niet bewust van.
  

Herinneringen en de bijkomende nostalgie omtrent deze plek zijn ontzettend waardevol en zullen voor altijd een plek in mijn hart innemen. Maar op een gegeven moment is het ook weer tijd om stappen richting de toekomst te maken en het verleden te omarmen als een plek waar je af en toe kampeert en niet eentje waar je vast bivakkeert.