Work in progress

Vaak zijn we gewend om pas te delen over onze innerlijke processen op het moment dat we er al doorheen zijn. Wanneer dezelfde gedachtes al keer op keer de revue gepasseerd zijn, de emoties doorvoelt zijn en er weer helderheid heerst. Ons kwetsbaar tonen, vinden we lastig. Het liefste hebben we het al uitgedokterd voordat we een ander er mee lastig vallen. Ik omschrijf dit omdat ik mijzelf hier ook vaak “schuldig” aan maak. Nu voelde ik dat ik juist open kaart wilde spelen over het proces waar ik middenin zit en waar velen misschien wel herkenning in vinden. Ik zit al een tijdje in mijn maag met het werk wat ik doe. Op het moment ben ik werkzaam op de klantenservice afdeling van een educatieve uitgeverij. 

Daar ging an sich al een heel proces aan vooraf. Na mijn burn-out was ik lange tijd zoekende naar wat voor werk ik wilde doen. Maar naast de vraag naar het soort werk, overheerste er vooral onzekerheid. Onzekerheid over mijn eigen kwaliteiten, mijn energieniveau en eigenlijk algehele angst om weer te beginnen. Bang om te vroeg te starten en dan weer terug te vallen, bang om het werk niet aan te kunnen, bang om geconfronteerd te worden met wat ik vroeger wel zou kunnen en nu wellicht niet meer. Ondanks de onzekerheid had de periode van burn-out en de daaruit voortkomende depressie wel iets heel moois meegebracht, namelijk inzicht in mezelf en mijn waarden. De stilstand zorgde uiteindelijk voor helderheid over wie ik was en waar ik heen wilde bewegen. Alleen daar richting aangeven, bleek in de praktijk nog lastig. Eén ding wist ik zeker, de studie tot haptotherapeut moest hem worden. Daar kwam alles in samen. De manier waarop ik naar de mens kijk, het belang van de verbinding tussen lichaam, hoofd (geest) en ziel en hoe om te gaan met moeilijkheden in het leven. Dit was en is nog steeds een passende keuze. Het betreft alleen een vierjarige studie, dus het duurt nog wel even voordat ik dit werk kan beoefenen. Dus zocht ik krampachtig naar banen die al wel de visie van de haptonomie belichaamde. Dat kon in de basis eigenlijk van alles zijn, want haptonomie zit in alles waar mensen werkzaam zijn. Maar dat vond ik niet goed genoeg. Het moest passender zijn. 

In de tussentijd gaf ik tijdens mijn burn-out online Nederlandse bijles aan twee Syrische vluchtelingen en zocht ik naar banen waar mijn waarden in naar voren kwamen. Zo ben ik op gesprek geweest bij een oud klooster in het bos waar ze bezig waren met thema’s als zingeving en workshops/retraites organiseerden rondom mindfulness. Het was een receptioniste-functie en tijdens het gesprek werd duidelijk dat ik niet de geschikte kandidaat was, omdat ik overgekwalificeerd was. Voor mij maakte dat niet uit, want ik wilde juist een laagdrempelige baan om uit mijn burn-out te komen en weer zekerheid op te bouwen in het werkende leven. Maar goed, ik snapte hun punt ook wel, want verveling zou snel op de loer liggen en dan was ik er wellicht binnen een half jaar weer vandoor. Ik zocht verder en ging het zoeken in styling. Ik houd namelijk van mijzelf leuk aankleden, outfits bedenken en word blij van een mooie werkplek waar mijn oog voor esthetiek de ruimte krijgt. Ik solliciteerde en ging aan de slag in de winkel bij Sissy-Boy. Na twee maanden stopte ik, want ondanks mijn voorliefde voor mooie spullen, vond ik het werken in een winkel heel saai. Ik genoot van mensen advies geven m.b.t. hun kledingkeuzes, maar was daar in essentie maar heel weinig op een dag mee bezig. Ik zocht verder en had hier en daar een sollicitatiegesprek. Ondertussen voelde ik me vaak moedeloos, werd mijn onzekerheid gevoed na weer een mismatch en ervaarde ik algehele uitzichtloosheid. Ik gooide het over een andere boeg en vond een plek waar mijn waarden omtrent opvoeding, de kijk op het leven en de natuur gehoord werden. Zo begon ik januari vorig jaar in een antroposofische kinderopvang. Het leek mij een geschikte basis om mij al met haptonomie bezig te kunnen houden en het tegelijkertijd toe te kunnen passen. Ik zou de ervaring in het werken met kinderen later goed kunnen gebruiken in mijn werk als therapeut en zodoende wellicht ook kinderen spelenderwijs kunnen begeleiden. Om bij de kinderopvang te starten, stond ik wel voor een lastige keuze. Ik moest mij namelijk laten omscholen en een tweejarige opleiding volgen om dat werk te kunnen doen. Ik kon alleen niet 1 dag in de week mijn haptonomie-opleiding volgen, 3 dagen in de kinderopvang werken en nog 1 dag naar school gaan om een mbo-studie tot pedagogisch medewerker te volbrengen. Ha, dan zou ik daar weer een burn-out van krijgen ;). Dus maakte ik met pijn in mijn hart het besluit om mijn haptonomie studie te pauzeren en later weer op te pakken. Geheel met mijn toekomstbeeld in gedachten. Het was vooraf allemaal mooi bedacht en gepland, maar de werkelijkheid bleek anders. Het werk was chaotisch, zwaar en ik voelde me daar compleet aan mijn lot overgelaten. Geen begeleiding, ik werd volledig in het diepe gegooid zonder enige vorm van structuur. Uiteindelijk was ik op dagelijkse basis ook weinig bezig met het belichamen van de waarden die zij zo sterk beaamden. Het was vooral eten, drinken, luiers verschonen, tafels schoonmaken en orde scheppen. Ik raakte binnen no time overprikkeld en kreeg last van burn-out klachten. Dit was het verre van de bedoeling. Ik ging in gesprek, stelde grenzen, maar er veranderde niks. Na mijn proefmaand besloot ik te stoppen. Een deel van mij voelde zich een mislukkeling, een slachtoffer van mijn eigen keuzes. Tot een andere stem in mij opstond, de schouders onder elkaar zette en ik verder ging zoeken. Ik had mijn baan bij de kinderopvang opgezegd voordat er iets nieuws was. Ik belde met mijn zus en zij vroeg mij waarom ik niet een baan ging zoeken in iets dat ik al kende? Het hoefde nog niet de perfecte baan te zijn. Misschien was het tijd om mijn krampachtige zoektocht te staken. Voor nu was het belangrijk om weer aan de bak te zijn, zekerheid en stabiliteit op te bouwen. Toen was daar zonder veel gezoek, de baan voor de klantenservice bij Blink. Dit was werk wat ik al eens gedaan had, laagdrempelig was en bij een bedrijf waar ik blij van werd. Ik solliciteerde direct en had binnen een week de baan. 

De klantenservice-baan was inderdaad precies wat ik nodig had. Ik werd warm ontvangen, leerde nieuwe dingen, ervaarde voor het eerst sinds een jaar (financiële) zekerheid, voelde me eindelijk weer onderdeel van een team en misschien wel het allerfijnste; ik kreeg langzaamaan weer het vertrouwen in mezelf terug. Het lukte me om 4 dagen in de week te werken, daarnaast te wennen aan mijn plotselinge zwangerschap en voor het eerst samen te gaan wonen en te verhuizen naar een tijdelijk adresje. Kortom, na een heel pittig jaar met een burn-out/depressie/rouw-proces bleek het leven nog meer uitdagingen op mijn pad te strooien. “Hallo, optimale veerkracht, ik doe even een volledig beroep op jou”. Ook juist omdat veel omstandigheden in mijn leven turbulent bleven (lees: “een uitgestelde verbouwing, een tweede verhuizing naar mijn schoonouders, een ziekteproces van mijn schoonvader en een derde verhuizing naar ons nieuwe huis”, was het fijn dat mijn werk stabiel en gemakkelijk was. Zoals één van mijn collega’s het altijd zegt: “De luxe van deze baan is dat het een duidelijke kop en staart heeft. Je begint om half 9 en je sluit je laptop om 17 en dan is het werk ook écht klaar”. Daar heeft ze helemaal gelijk in. Nu ben ik precies een jaar verder, is het huis steeds meer een thuis, onze zoon Ted geboren, is hij inmiddels alweer 5 maanden en heb ik mijn draai in het moederschap gevonden (naja meestal dan). Tja, je zou kunnen zeggen dat mijn leven wat meer gestabiliseerd is op het moment en mijn behoeften dus ook weer aan het veranderen zijn. Ik heb naast de zekerheid, nu ook meer uitdaging en voldoening in mijn baan nodig. 

De afgelopen maanden heb ik dit vooral buiten mijn baan gezocht. Zo ben ik o.a. begonnen met mijn droom; het delen van mijn schrijfsels via deze blog en heb ik recentelijk een astrologiecursus aangeschaft waar ik veel plezier uithaal. Daarnaast geniet ik intens van het moederschap en geven de dagen als gezin mij ook voldoening. En alsnog blijft het knagen. Ervaar ik steeds vaker twijfels over mijn werk en struin ik gefrustreerd rond op vacaturesites. Wat zou ik dan nu weer willen? Ik heb inmiddels al het een en ander uitgeprobeerd of uitgezocht en weet daarom dat veel banen mij niet interesseren. Ook vraag ik mij af waarom ik de heleboel nu vrijwillig over hoop zou gooien? Omdat ik het ergens zonde vind dat ik nu niet volledig gebruik maak van mijn potenties zegt een andere stem in mijn hoofd terug. Naast het gevoel van onbenutte potentie(s), val ik vaak ten prooi aan de comparison trap. Ik kijk om me heen en heb het gevoel dat ik achterloop. Dat leeftijdsgenoten verder zijn en wel plezier of voldoening halen uit hun baan. Dat zij zich wel 5 jaar lang aan iets hebben kunnen committeren en daardoor een bepaalde expertise over een onderwerp opgebouwd hebben met een daarbij behorend salaris. Ik heb soms het gevoel alsof ik gefaald heb en verantwoording moet afleggen voor mijn keuzes aan anderen. Zeker als mensen horen dat ik een klantenservicebaan doe en vaak vrijwel direct daarna stilvallen en niet meer doorvragen. Dan voel ik schaamte en tegelijkertijd boosheid. Alsof ik opnieuw bevestigd word in het feit dat wie of wat ik ben niet goed genoeg is. Alsof ik moet bewijzen dat ik écht nog wel ambities heb in mijn leven. Tot dan weer het inzicht komt dat niet alles in het leven aan mezelf te wijten valt. Dat onze maatschappij ambitie, hogerop komen, aanzien hebben, materialisme etc. ontzettend verheerlijkt. Zo ben je tegenwoordig niet meer een schoonmaker, maar krijg je de titel “interieurverzorger”. 

Ik hoef mijn Instagram alleen maar te openen en binnen 1 minuut is mijn gevoel van me niet goed genoeg voelen weer bevestigd, want ik heb die perfecte bank nog niet, of de verre vakantie of de baan waar ik zelf mijn uren in kan delen etc. Ik weet dat dit ook voor jou geldt. Maar dan wellicht gaat het over een eigen appartement/huis, een liefdevolle partner, een strakker lijf, een baan waar je gelukkig van wordt, diepgaande vriendschappen of weet ik veel een nieuw paar schoenen. 

Enfin, ik blijf nog “even” doorzoeken naar een gezonde balans vinden tussen tevreden zijn met wie ik ben en wat ik doe en tegelijkertijd ook dromen en stappen te maken naar meer voldoening in mijn (werk)leven.

Hoe sta jij hierin? Ik wil het graag weten! Stuur me gerust een berichtje via mijn DM, email of zet een reactie hieronder neer 🙂

liefs,

Judith