Ik voel al een langere tijd de behoefte om mijn gedachten de vrije loop te laten en dan vooral om deze op mijn eigen creatieve manier te delen. Ik heb met name de afgelopen twee jaar dagboeken vol geschreven met mijn gevoelens, bevragingen en gedachten. Deze bleven natuurlijk altijd alleen bestemd voor mij en dat is ook precies wat ik nodig had. Nu voel ik juist heel duidelijk dat ik het wil delen (ook al vind ik dat tegelijkertijd rete spannend). Dat delen heeft meerdere redenen.
Allereerst, is dit het jaar van de grote veranderingen voor mij. In één maand tijd verhuisde ik na een lange tijd (lees daar deze blog over), ging ik voor het eerst samenwonen, startte ik met een nieuwe baan en raakte ik als klap op de vuurpijl geheel onverwachts zwanger. Dit gebeurde overigens niet exact in deze volgorde. Dat waren nog al veel life events bij elkaar en daar ging mijn hoofd flink van tollen. Ik miste een creatieve uitklep en voelde een sterke drang om een eigen archief op te bouwen waarin ik al deze bijzondere gebeurtenissen kon vastleggen, zodat ik er altijd weer terug naar toe kon.
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Daarnaast heb ik na het verlies van mijn moeder in september 2019 flink met mezelf geworsteld. Het eerste jaar na haar overlijden, probeerde ik de draad op te pakken en vooral aan de buitenwereld en mezelf te bewijzen dat ik het echt allemaal prima trok. Naja, je raadt het al, dat heb ik iets langer dan een jaar volgehouden en toen ging het spreekwoordelijke lampje uit. Het rouwproces wat zich toen voltrok was intens pittig, duurde voor mijn gevoel eindeloos en voelde vaak vooral enorm eenzaam. Dat doet het nu in vlagen nog steeds, maar hetgeen waar ik toen veel troost in vond, waren de verhalen van mensen die openlijk durfde te delen over hun struggles. Dat hoefde dan helemaal niet om een vergelijkbaar verlies te gaan, maar wel om een bepaalde vorm van authenticiteit over wat ze doormaakten. Nu ben ik niet van plan om alleen maar de “zware kanten” van het leven te delen of benadrukken, want zo ervaar ik het nu gelukkig ook niet meer. Wél is het mijn intentie om in alle eerlijkheid te schrijven over wat erin me omgaat of omging, the good and the bad, zodat heel misschien iemand anders daar weer troost uithaalt.
Ik heb er ook bewust voor gekozen om mijn woorden te delen via een eigen platform/website en niet via instagram. Voor mij voelt dit veiliger en passender. Mensen kunnen er dan ten slotte ook zelf voor kiezen of ze iets wél of niet willen lezen. Soms word ik zelf nogal overprikkeld van alle meningen, verhalen, beelden die via instagram mijn hoofd binnenkomen. Dan weet ik niet meer goed te onderscheiden en voelen wat ik zelf ergens van vind en dat vind ik vervelend.
Tot slot, heb ik vroeger altijd al gedroomd van een eigen blog. Ik startte als 14-jarige puber met een blogspot, maar durfde dit niet door te zetten. Wél bleef ik actief op mijn tumblr-account met plaatjes delen die mij inspireerden. Daarna heb ik jaren later in 2014 een nieuw tumblr-account aangemaakt om mijn halfjarige verblijf in Sevilla vast te leggen met eigen foto’s en dit te delen met vrienden en familie. Toen bleven mijn pogingen lange tijd uit, maar het verlangen was er nog steeds. Dus nu inmiddels weer jaaaaren verder, waag ik opnieuw de sprong. Nu voor het écht. Iets met volle angst vooruit zeggen ze dan toch?
Liefs,
Judith
Geef een reactie