Uitstelgedrag en nieuw werk

Het heeft even geduurd voordat ik weer de moed bij elkaar heb geraapt om te gaan zitten en te schrijven voor een blogpost. Ik zeg denk ik al 6 weken tegen mezelf dat ik het mis om te schrijven en dit met jullie te delen. Echter bleef de angst groter dan het verlangen. Je kent het waarschijnlijk wel, hoe langer je iets niet doet, des te moeilijker het wordt om weer te beginnen. Zoals die ene vriendin waarvan je jezelf voorneemt om haar te appen, maar het dan toch niet doet, omdat het al zo lang geleden is en je je afvraagt of zij nog wel op jou zit te wachten. Dat was nu ook zo ongeveer de strekking. Ik durfde het schrijven niet meer op te pakken vanuit schaamte dat ik al 3 maanden niks had geschreven. Wie zit er na die 3 maanden nog op mij te wachten eigenlijk? Tot ik deze gedachte wat meer ging onderzoeken en tot de volgende conclusie kwam. Het maakt eigenlijk niet zo veel uit of er wel of geen respons komt op mijn schrijven. Uiteindelijk zit de voldoening meer in het doorbreken van mijn eigen angst om mezelf te laten zien. Elke keer weer opnieuw. 

Maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik het altijd heel fijn vindt als mensen laten weten dat ze mijn blog hebben gelezen. Dat schept toch meteen een band, omdat ik nu eenmaal schrijf over menselijke gevoelsdingen die we allemaal ervaren maar niet altijd durven te delen. Enfin, dit was mijn lange introductie over mijn uitstelgedrag. Nu wil ik graag delen wat mij bezig heeft gehouden de afgelopen maanden. 

Voor diegene die mij persoonlijk kent of mijn blog (work in progress) heeft gelezen, weet dat ik op werkgebied de afgelopen jaren nogal zoekende ben geweest. En zelfs dat toegeven, voelt een beetje dubbel. Dat komt omdat ik inmiddels al 3 jaar weet dat ik haptotherapeut wil worden. Ik ben en was dus niet zoekende naar wat voor werk ik mezelf zag doen. Dat was glashelder. Het was alleen de vraag wat voor werk ik zou kunnen doen tot ik als therapeut aan de slag kon. Een tussentijd overbruggen van minstens 4 jaar. Het liefste wilde ik al iets doen in de richting van haptonomie, maar dat bleek onvindbaar zonder sociale achtergrond. Tot ik halverwege februari een buitenkansje tegenkwam. De Family Chiropractor bij mij in de straat bood een baan voor receptioniste aan. Nu begrijp je waarschijnlijk nog niet meteen de link tussen mijn interesse in haptonomie en een receptioniste baan. Maarrr, dit was allesbehalve een standaard receptioniste-baan. Ze zochten namelijk vooral een empathische gastvrouw die hun cliënten op hun gemak kon stellen vanaf het moment dat ze binnenkwamen. Geen typische, klinische setting, waar je even kort gegroet wordt bij binnenkomst om vervolgens snel behandeld te worden en weer te vertrekken. Nee, een huiskamergevoel en oprechte interesse in wie je bent en waar je tegenaan loopt. Dat klonk zo passend dat ik meteen heb gereageerd. Ik ging op gesprek en werd niet veel later aangenomen.

Toen ik 3 maanden geleden begon, wist ik nog weinig over chiropractie. Nu zie en ervaar ik zelf de vele voordelen ervan. Het is zo veel meer dan “jezelf even laten kraken”. Het gaat uit van de kracht en wijsheid van je lichaam, ook juist wanneer het “gebreken” vertoont. Veel mensen (waaronder ik zelf) willen graag van pijn af wanneer wij deze ervaren. We zien het als iets wat ons lichaam fout doet en wat een ander (medicatie, dokter, chiropractor) voor ons moet of kan oplossen. Echter, ligt de focus van de chiropractor niet op het weghalen van de pijn (ook al werkt het vaak wel pijn verlichtend), maar op het op verhelpen van blokkades in de wervelkolom. Wanneer deze blokkades zijn verholpen, kan het zenuwstelsel weer beter zijn werk doen, waardoor je weer lekker in je vel gaat zitten. 

Ik kan hier nog wel even over doorgaan, maar dan wordt mijn blog opeens educatief haha. En dat is niet mijn bedoeling. Ik ben er oprecht gewoon erg enthousiast over. Wat ik vooral wilde delen, is dat ik eindelijk qua werkgebied op mijn plek zit en dat heeft me veel rust en voldoening gegeven. Het is echt best een geworstel als je niet blij bent met je werk en niet goed weet wat je anders zou kunnen of willen doen. Ik zie en hoor het vaak om mij heen. Ondanks dat het werk wat je doet, niet jouw waarde als mens bepaalt, kan dat in deze maatschappij wel vaak zo voelen. Ik vond dat altijd één van de lastigste dingen toen ik een burn-out had. Veel mensen hebben van hun werk hun identiteit gemaakt. Wat dus zou betekenen dat wanneer je geen werk hebt, je niemand bent? Zo voelde het ook vaak, alsof ik gefaald had. Terwijl als ik er nu op terugkijk, heb ik juist in die periode hele waardevolle dingen geleerd. Zo ontdekte ik dus onder andere, dat het werk wat iemand doet, juist vaak één van de meest oninteressante dingen aan die persoon is. 

Nu moet ik meteen denken aan een gesprek dat ik gisteren met een cliënt van werk had. Hij heeft een druk bestaan, eigen ondernemer, veel kinderen en altijd wat te doen. Toen ik hem vroeg wat hij deed om te ontspannen, moest ie even goed nadenken. Daar deed ie op dagelijkse basis eigenlijk weinig aan. Maar hij kwam erop terug en zijn antwoord verraste me. Hij zei: Ik word altijd ontspannen van naar vuurwerk kijken. Elk jaar ga ik begin juli naar Italië en dan boek ik een hotelletje met balkon en uitzicht op de vuurwerkshow. Dat vond ik zo eigenaardig en leuk. Veel interessanter dan wat hij die dag voor werk gedaan had.

Kortom, we mogen niet vergeten dat we als mens met al onze eigenaardigheden zo veel meer zijn en te vertellen hebben dan het werk wat we doen.

Liefs,

Judith