Sinds ik moeder ben geworden, heeft het gemis van mijn eigen mamma weer een diepere laag gekregen. Ik miste haar knuffels en emotionele aandacht tijdens mijn kraamweek waarbij ik herstellende was van de bevalling. Ik miste haar blik naar mijn zoon of de eerste keer hem vasthouden. Naast het gemis over de geboorte van mijn zoon en hem niet kunnen zien opgroeien, is er ook een ander soort gemis. Een gemis wat er al is vanaf het moment dat ze niet meer leeft, namelijk: Ik mis het om kind te zijn. Nee beter gezegd, ik mis het om haar kind te zijn.
Ik mis het om te voelen hoe zij met mij bezig was. Ik mis haar doorgestuurde krantartikelen, haar dagelijkse appjes, of juist haar in-check momentjes als ik even niet van me liet horen. Ik mis haar opmerkingen over dat ik te koud gekleed was om daarna haar blik te vangen als ik tegendraads het toch aanhield en zat te bibberen. Ik mis onze vrijdagavonden waarop we samen met elkaar op de bank zaten en we nog uren door konden praten nadat de programma’s waren afgelopen. Sowieso het vele praten samen en de opmerking: “Juud ik moet nu écht ….want wij bleven anders toch wel lullen.
Ik mis de intimiteit, het dichtbij mijn moeder in de buurt zijn.
Ik mis de zaterdagochtenden waarop ik zittend op de trap over van alles met je kon praten terwijl jij net onder de douche vandaan kwam en je make-up opdeed. Ik mis je Tante Gon lach en je oprechte interesse. Ik mis je rode wangen nadat je teruggefietst kwam van werk. Ik mis de gebakken slavink, omdat ik je zelfgemaakte gehaktballen niet lustte. Ik mis de ochtenden samen ontbijten voordat jij naar je werk ging en ik naar school. Ik mis de keren dat jij bijna zonder make-up de deur uit wilde gaan en ik je dan daaraan moest herinneren. Zonder make-up de deur uitgaan, was namelijk echt geen optie vond jij altijd. Ik mis onze keren samen winkelen, maar dan vooral het thuis neerploffen en met de benen omhoog gaan zitten. Ik mis de zondagochtenden wanneer jij eitjes kookte, croissants afbakte en ik jou in je muffe ochtendjas kon knuffelen. Ik mis zelfs de hele kinderlijke dingen van toen ik klein was zoals het instoppen in bed of het opvangen met een warme handdoek na het douchen. Ik mis de momenten waarop jij jezelf in de weg zat, gefrustreerd was, ik dat vervolgens erkende en jij daarop glimlachte.
Kortom, ik mis jou, mijn mamma. We waren onlosmakelijk met elkaar verbonden en in mijn hart blijven we dat nog steeds.
Heel mooi geschreven Judith. Vol liefde over je moeder. Een geweldige mooie mama. Met humor en een schaterlach.
Ze zit voor altijd in je hart.
Lieve groetjes Ageeth😘
Dankjewel Ageeth!! Dat had ze zeker 🙂
Lieve groetjes terug
Lieve judith, jullie hadden duidelijk een mooie, liefdevolle band. Dat zul je zeker missen, zeker nu jij moeder bent geworden. In dat gemis zitten heel veel mooie herinneringen. Je omschrijft ze zo oprecht dat je de warmte en het gemis kan voelen. Koester dit maar. Jij geeft dat vast weer door aan Ted. Door zo eerlijk te kijken en voelen leert Ted zijn moeder echt kennen en ook zichzelf te mogen zijn. Liefs .
Dankjewel voor je lieve reactie Anke! Bijzonder om te horen dat mijn woorden voelbaar voor je zijn 🙂