Gisteren was het 22 december en dat betekende officieel de kortste dag van het jaar. In het Engels noemen ze dat zo mooi “Winter solstice”. Het voelt gek dat de winter nu pas echt begonnen is, terwijl de herfst zo donker en regenachtig aanvoelde. Het maakt wel dat ik extra bezig ben met terugblikken op het afgelopen jaar en een grote behoefte voel om de mensen die van waarde zijn geweest dit te laten weten.
Zo schreef ik een kaartje naar mijn huisarts. Hij stopte deze maand officieel bij de praktijk en dat maakte mij verdrietiger dan ik had verwacht. De eerste reactie bij het lezen van zijn aankondiging om te stoppen, was een kinderachtige “NEE, dat wil ik niet!” Om vervolgens mijn verdriet te parkeren tot het moment daar was en zijn laatste week inging. Vandaar dat ik besloot hem een kaartje te sturen om hem te laten weten dat hij veel voor mij betekend heeft sinds ik bij hem de praktijk binnen gelopen ben. Eerst twijfelde ik over mijn woorden en hoorde ik een stem zeggen: “Doe niet zo sentimenteel” of is het niet “too much” want “hoe goed kennen we elkaar nou eigenlijk”? Gelukkig besloot ik hier niet naar te luisteren en met gevoel mijn kaartje te schrijven zoals ik dat als kind wel vaker deed, maar dan naar mijn moeder of zus en later naar vriendinnen.
Ik heb vaak te horen gekregen en geïnternaliseerd dat mijn gevoeligheid te veel was en dat het mij ook kwetsbaar maakte. Vandaar dat ik vandaag de dag soms erg worstel met mijn intense beleving van emoties en het serieus nemen van mijn gevoeligheid. Ik herinner mij nog goed dat we op de basisschool elk jaar een schoenendoos vulden voor Oxfam Novib met spulletjes voor kinderen ergens anders in de wereld die het meer nodig hadden dan wij. Ik wilde mijn favoriete knuffel erin stoppen, omdat ik het zo erg vond en graag troost wilde bieden. Mijn moeder heeft me daarvoor beschermd wetende dat ik waarschijnlijk zelf ontroostbaar was geweest nadat ik de doos had ingeleverd en de knuffel verscheept was.
De boodschap die ik er onbewust uit op maakte, was dat ik te gevoelig was voor het leed van anderen. Vandaag de dag kunnen mensen, verhalen, gesprekken, gebeurtenissen, pijn en teleurstellingen me nog steeds (te) erg raken. Daardoor moet ik er soms bewust voor kiezen om mezelf ook weer even af te sluiten, zodat ik er niet door word overdonderd. Het is een zoektocht in mijn gevoelswereld, om deze op de juiste manier af te stemmen binnen in mijzelf en in relatie tot mijn omgeving. Gelukkig is dat precies wat ik leer binnen mijn opleiding haptonomie en dat voelt als thuiskomen.
Uiteindelijk denk ik ook, dat je laten raken en iemand anders (aan)raken één van de mooiste belevingen van het menszijn is. Het maakt de onderlinge verbinding voelbaar. Het is waar we allemaal vandaan komen en waar we altijd naar (terug) verlangen.
Geef een reactie