Vriendschap en spiegeling

Een paar weken geleden sprak ik met een vriendin af die ik al een tijdje niet had gezien. We leerden elkaar kennen op mijn vorige werk en het klikte meteen. Soms ontmoet je mensen die je op zielsniveau raken. Je voelt dan aan alles dat je geen moeite hoeft te doen voor het contact, maar dat het zorgeloos vloeit. We kwamen er al snel achter dat we veel van hetzelfde element delen, namelijk water. Niet zo gek dat de verbinding tussen ons makkelijk stroomt wanneer we bij elkaar in ons element zijn. Deze vriendin heeft mijn moeders leeftijd. Het is misschien stom, maar toch voel ik de noodzaak om dat te delen. Ik had wel vaker gehoord dat leeftijd niet uit hoeft te maken in een vriendschap, maar dit is de eerste keer dat ik het zelf mee mag maken. Sinds het overlijden van mijn moeder vind ik het moeilijk om bij leeftijdsgenoten aansluiting te vinden. Ik mis een bepaalde verdieping en levenservaring. Toen deze oud-collega in mijn leven kwam, was dit een enorme verrijking voor mij. Niet alleen vanwege haar wijsheid en letterlijke levenservaring, maar ook vanwege haar houding. Ik zag een sterke vrouw voor mij staan die krachtig is in haar gevoeligheid en daarin vaak geen blad voor de mond neemt. Dat had ik zelf nog niet eerder gezien en ik verwonderde mij direct. Zo wilde ik ook wel zijn. Een zachte, zelfverzekerde kracht. 

Grappig genoeg gaf zij mij dit ook terug als feedback toen ze mijn blogposts voor het eerst las. Ik was volgens haar te voorzichtig en maakte mezelf kleiner dan ik hoefde te zijn. Mijn gevoeligheid was niet iets om mij voor te schamen en dat mocht duidelijker naar voren komen. Ze zei iets in de trant van: “Fuck it, je bent gevoelig en daarin ben je goed zoals je bent”. Haar exacte woorden kan ik me helaas niet meer voor de geest halen. Dat vind ik jammer, want ze is juist zo goed met woorden. Zo kan ik me nog goed het compliment herinneren dat ze me toestuurde toen ik liet weten dat ik was aangenomen bij mijn nieuwe baan. Ze stuurde: “Ze hebben jou gekozen, omdat jij Judith bent”. Rake woorden waarvan de tranen in mijn ogen sprongen en ik tegelijkertijd niet kon stoppen met glimlachen. Wat is en blijft het toch confronterend mooi om door een ander gezien te worden in wie je bent. 

Naast dat het waardevol is om door een ander gezien te worden, is het even zo belangrijk om jezelf gespiegeld te zien in de ander. De rijkdom hiervan heb ik opnieuw mogen ervaren in onze laatste ontmoeting. Het waren de woorden die ze koos, de emoties die moeiteloos de ruimte kregen, de beeldkracht, de hoop en het verdriet, de wijsheid en het zeer. In alles keek ik naar haar en zag ik mezelf terug. In plaats van schaamte te voelen voor mijn intense gevoelswereld, voelde ik nu “wauw wat het is eigenlijk bijzonder om de wereld op zo’n rijke manier te ervaren en dat samen te kunnen delen”.