Update

Het is lang geleden dat ik voor het laatst een blogpost heb geschreven. Mijn voornemen bij het beginnen van een blog was minstens om maandelijks iets te publiceren en tegelijkertijd wilde ik mezelf niet forceren om aan bepaalde ‘zelf opgelegde’ regels te voldoen. Ik heb afgelopen twee maanden weinig ruimte ervaren om mijn schrijfsels te delen. Er was en is nogal veel gaande in mijn leven op het moment. De verbouwing van ons nieuwe plekje dat langer duurde dan we hadden verwacht, het ontbreken van een eigen stek en daardoor tijdelijk inwonen bij mijn schoonouders, gezondheidsproblemen en daarbij horende onzekerheid en spanning van onderzoeken van iemand heel dichtbij en dan natuurlijk mijn zwangerschap waar vooral de hormonen hoogtij vierden de laatste weken. Mijn vriend en ik hebben afgelopen tijd daardoor heel erg in een bepaalde bubbel geleefd die zich vooral kenmerkte door veel onzekerheid, machteloosheid en daaruit voortkomende frustraties. Noem het gerust standje “overleven”. 

Inmiddels zit ik in de tweede week van mijn zwangerschapsverlof, is het huis nu bijna klaar (althans de basis), gaan we dit weekend verhuizen en tot slot kan de baby elk moment komen. Ik wilde graag bloggen om een archief op te bouwen van mijn gevoelens en gedachten gedurende deze bijzondere periode, maar het is zo rete veel geweest dat ik simpelweg niet wist hoe. Daarbij ervaarde ik hier te weinig ruimte voor in mezelf en vond ik het ook spannend om alles wat ik meemaakte te doorvoelen, laat staan te delen. Schrijven werkt hierin voor mij helend, maar dan in eerste instantie wel alleen voor mezelf en wellicht later ook wanneer ik het deel.

Als ik de afgelopen maanden in 1 woord zou moeten samenvatten, dan zou het zijn: overweldigend. Zo zat ik een paar weken geleden op een BBQ en dronk iemand naast mij een biertje met daarop als houdbaarheidsdatum 23-06-2023 en ik weet dat ik toen echt schrok en dacht: “Goh dat bier is dus al een jaar over de datum” om me kort daarna te realiseren dat we nog steeds in 2022 leven. Voor mij geeft dat aan hoe intens en dense mijn tijdsbeleving is geweest de afgelopen maanden, weken en dagen. Ik weet dit ook nog van de laatste maanden voor mam overleed, maar ook de maanden, zeg gerust eerste jaren daarna. Herinneringen en pijnlijke momenten voelden soms alsof ze gisteren plaats hadden gevonden en tegelijkertijd ervaarde ik de dagen vaak als stroperig en zorgde de diepte en intensiteit van mijn gevoelswereld ervoor dat ik soms zo veel “meemaakte” dat mijn hoofd en lichaam dachten dat er twee maanden voorbij waren gegaan terwijl dat in werkelijkheid soms twee dagen was. Ik ga hier wellicht een keer een aparte blogpost aan wijden, omdat het concept tijdsbesef in combinatie met trauma me ontzettend fascineert. 

Voor nu laat ik het hier even bij en ga ik mezelf voorbereiden op de verhuizing om daarna weer in mijn bevalbubbel te verdwijnen. Ik heb sinds een week ook Instagram van mijn telefoon verwijderd. Pfoe in het begin even een strijd, maar daarna vooral een opluchting.

P.s zie hierbij ook wat foto’s van de status quo van ons huis op dit moment:

Tot snel!

Liefs,

Judith