Ruimte maken of laten ontstaan

Het klinkt misschien als een open deur voor veel mensen, maar voor mij was het opnieuw een diepgaand inzicht. Ruimte maken is een actief proces dat vraagt om verantwoordelijkheid en jezelf serieus nemen waar het alternatief juist een passieve gebeurtenis omschrijft. Ik heb het mezelf vaak horen zeggen de laatste tijd: “Als er weer meer ruimte is/ontstaat, dan ga ik weer schrijven, yogalessen nemen, etc.. Een patroon waarmee ik mezelf continu afhankelijk/onderdanig opstel tegenover de situatie. Want wanneer ontstaat er dan die (speel)ruimte waar ik zo naar verlang? Ik kan je eerlijk vertellen dat dit gering gebeurt en lang niet zo bevredigend voelt, want vaak is het dan op aandringen van mijn vriend. Hij dwingt mij dan min of meer om voor mezelf te kiezen en toe te geven aan zeurende behoeften. Hoewel het tijdelijk fijn voelt om dit duwtje in de rug te krijgen, is het op de lange termijn niet helpend voor mijn neiging tot slachtofferschap. Jaa, een groot woord slachtofferschap, ik weet het. Een woord waar ik vaak meteen ergernis bij voel, omdat het een bekende van mij is en ik mij daarvoor schaam. Ik kan namelijk heel goed zwelgen, mezelf verliezen in mijn eigen moeilijkheden, mezelf afhankelijk opstellen en ervaren dat ik geen controle heb over de situatie. Het is een soort verdwijnen in totale machteloosheid.

Nu vraag je je misschien af, maar wat ging er vooraf aan dit inzicht? Een heleboel kan ik je vertellen. Ik begon in oktober vol goede moed en zin aan mijn nieuwe baan. Ik keek ernaar uit en voelde tegelijkertijd veel spanning. Ik verliet een veilig nest met hele fijne en lieve collega’s en wist nog niet wat ik ervoor terugkreeg. Het was een risico. Ook al voelde ik al langere tijd dat ik ook niet kon blijven op mijn oude plek, omdat ik continu onderprikkeld was en dat voelde ook als een strijd. Dus daar ging ik dan, een nieuw avontuur tegemoet! Niet meteen 1 trouwens, want mijn studie haptonomie startte precies tegelijkertijd. Dit kon niet anders geregeld worden, want dat had ik gecheckt.

Tja, toen begon ik en liep ik al heel snel op de toppen van mijn tenen om het tempo en de verwachtingen bij te kunnen benen. Ik raakte in mijn tweede week ziek. Ik had twee koortsachtige nachten en voelde van binnen heel sterk dat dit niet goed voor me was. Maar ja, ik was pas twee weken onderweg en het is toch logisch dat je je nog niet helemaal comfortabel voelt als je ergens pas net begint? Ik ging ten raadde bij mijn directe kring en zij bevolen mij aan om het nog even aan te kijken. Gevoelsmatig wilde ik dat niet, maar de ratio overheerste. Ik wilde het wel goed geprobeerd hebben. Zo kon ik, als het niet zou werken, in ieder geval de verantwoording naar de buitenwereld afleggen. Ik werkte nog twee weken, maar richting het einde van de eerste maand ontstond er veel frustratie in mijn lijf. Het bouwde zich steeds meer op en het ging schuren op alle vlakken. Ik hoorde mezelf continu zeggen: “Waar ben ik in godsnaam mee bezig?”. Ik werkte drie dagen in de week, had 1 dag studie en was dan op de vrijdag met Ted. Elke week was ik vrijdag totaal uitgeblust waardoor ik geen ruimte voor Ted ervaarde. Het weekend moest ik bijkomen om de week weer aan te kunnen.

Dit ging niet langer waardoor de spanning opbouwde en ik uiteindelijk aan mezelf moest toegeven dat ik ook kon stoppen. Mezelf gewaarworden dat ik een keuze had en deze zelf mocht maken, was een cruciaal inzicht in dit proces. Vroeger zou ik geneigd zijn om advies in te winnen bij mijn moeder, zus of therapeut en gebaseerd op hun oordeel pas de knoop door te hakken. Nu deed ik dat zelf en dat was zwaar en bevrijdend tegelijkertijd. In plaats van het slachtofferschap, wat ik hierboven omschreef, is dit het perfecte voorbeeld van zelf de leiding nemen en daarmee een tegenovergestelde beweging maken. Dus ik ging op werk in gesprek en besloot de maand november met 2 dagen in de week uit te werken.

Ted raakte in november goed ziek en bleef kwakkelen. Ik voelde mijn neus en keel kriebelen. Het zette niet door, ik wist wel dat de klap nog ging komen. De vraag was wanneer. In de week van 20 november was het zover. Er kwam een goede verkoudheid opzetten die zich snel vorderde in een fikse voorhoofdsholteontsteking. Mensen die mij goed kennen, weten dat dit mijn zwakke plek is. Ik krijg er (als ik geluk heb) maar 1 per jaar, maar 2 jaar terug had ik zo veel stress dat ik er misschien wel 6 heb gehad. Dit keer was het wederom heftig. In het weekend waren mijn holtes zo ontstoken en opgezwollen dat er geen lucht meer doorkwam en als dit wel gebeurde, trok het vacuüm en volgde er intense druk in heel mijn hoofd. Zo’n ontsteking duurt weken om te genezen als ik geen antibioticakuur neem. Toch besloot ik er geen te nemen, omdat ik wist dat de pijn mij ook iets te vertellen had. Naar de pijn durven luisteren, was echter makkelijker gezegd dan gedaan. Na 3 weken worstelen gaf ik mezelf er aan over.

Ik verzandde eerst in gevoelens van slachtofferschap zoals ik hierboven omschreef. Ook al voelde ik ook veel andere dingen en raakte ik vooral de balans kwijt denk ik. Ik verloor mezelf in de hevigheid aan emoties. Ik voelde me onwijs verdrietig, boos en schaamde mij over het mislukken van de baan. Ook triggerde het gevoelens van “financiële” onveiligheid en kwam het gemis van mijn lieve mamma en de naderende decembermaand ook om de hoek kijken. Ik besloot om de ruimte te nemen om te kijken waar mijn behoeftes liggen en deze weer serieus te nemen. Ik mis het al zo lang om te schrijven, dat ik vandaag dus weer ben begonnen en die yogalessen waar ik al tijden naar verlang? Daar start ik vanaf januari weer mee. Ik voel aan alles dat ik de dingen wezenlijk anders wil gaan aanpakken aankomend jaar of naja vooral de relatie met mezelf. Hoe zit dat bij jou? Stuur me vooral een berichtje, want ik heb jullie ook gemist. De aanmoediging, maar nog meer de wederzijdse herkenning. 

Liefs,

Judith