• Home
  • About me
  • Contact

Judith Claire

februari 28, 2023

Perfectionisme in een nieuw jasje; ouderschap

Ik zat vanochtend in bad en ik betrapte mezelf op een nieuw inzicht. De titel heeft het wellicht al een beetje verraden. Sinds de middelbare school worstel ik op en af met perfectionisme. Daar uitte het zich in eindeloos studeren en de hoogst mogelijke cijfers halen. Dit patroon zette zich uiteraard voort tijdens mijn HBO-studie. Maar naast dat het bij mij tot uiting kwam in ijverig studeren, kent perfectionisme vele andere vormen. In de kern heeft het alles te maken met dingen tot in de puntjes weten, kennen, verzorgen en uitwerken. Daar waar perfectionisme heerst, is er geen ruimte om fouten te maken. Zo zijn faalangst en perfectionisme elkaars beste vrienden. Grappig genoeg kwam deze post door dit mechanisme dan ook bijna niet van de grond. Het lukte me niet om geheel in de flow te komen, waardoor ik het al snel niet goed genoeg vond. Ik bleef piekeren, herschrijven, alinea’s verwijderen en toevoegen tot ik een ons woog. Enfin, het is dus misschien geen “perfecte” tekst, maar dat hoeft ook niet om wel van waarde te kunnen zijn.

Vaak komt mijn neiging om dingen te willen perfectioneren voort uit angst. Juist als de dingen in het leven niet gaan zoals ik wil, komt de controledrang omhoog en daarmee de neiging om dingen op een bepaalde “perfecte” manier te willen doen. Zo moet er dan per se die avond gezond gegeten worden of wil ik opeens per se alle was wegwerken, of moet heel de woonkamer opgeruimd worden. Allemaal neigingen om de onrust in mijn hoofd en lijf te willen sussen terwijl juist dat vaak de momenten zijn waarop ik gas terug moet nemen en minder van mezelf moet vragen.

Sinds ik moeder ben geworden, is mijn perfectionistische aard opnieuw aangesproken. Vanaf het moment dat Ted geboren werd, voelde ik me overladen met een heel diep gevoel van liefde en verwondering maar ook met een heel intens verantwoordelijkheidsgevoel en de daarmee verbonden onzekerheden en angsten. Gevoelens waar je je van tevoren niet op voor kunt bereiden. 

Ik ben mij vaak heel bewust van mijn perfectionistische, obsessieve trekjes. Zo had ik er tijdens mijn zwangerschap bewust voor gekozen om 1 boek te lezen om mij op de bevalling voor te bereiden. Ik wist namelijk dat ik mij anders gemakkelijk kon verliezen in alle geboortematerie en zo 6 boeken had kunnen verslinden. Dat is op zich niet erg, behalve als het zoals bij mij voortkomt vanuit de behoefte om alles te willen weten. Dat alles willen weten, geeft dan een soort “schijn”veiligheid. Want als ik alles zou weten, dan kon het toch ook niet fout gaan? Gaandeweg in mijn zwangerschap leerde ik dat het juist steeds ging om minder weten en meer voelen en vertrouwen. Maar nu wijd ik uit over mijn zwangerschap in plaats van het moederschap. Daar wil ik later een andere post aan wijden. 

Als verse moeder met redelijk wat kennis rondom hechting en voorkeur voor de natuurlijk weg, uitte mijn perfectionisme zich in de manier waarop ik moeder ben en wilde zijn. Zo wilde ik bijvoorbeeld kostte wat het kost uitsluitend borstvoeding geven. Zelf heb ik nooit borstvoeding gehad en groeide ik op met heel veel allergieën en klachten als eczeem. Nu geloof ik dat ik Ted hier grotendeels voor kan behoeden door borstvoeding te geven. Het is namelijk de voeding die het makkelijkste verteerbaar is voor de darmen. Toen mijn borstvoeding terug leek te lopen, was een flesje bijvoeding geven dan ook geen optie voor mij. Ik heb toen veel gekolfd naast het voeden en het stabiliseerde zich weer. Naast borstvoeding wilde ik ook graag met Tedje samen slapen in bed. Ik wist dat dit goed was voor de hechting, maar zelf sliep ik daardoor slecht.  Zo had ik allemaal vormen waarin ik het perfect wilde doen. Ik zei laatst tegen mijn zus dan ook, als er een toets voor hechting was, dan zou ik graag een 10 halen. 

Ouderschap is alleen geen toets. Je krijgt niet te horen of je goed bezig bent en er is zeker ook geen one size fits all methode (gelukkig maar). Het is zoeken, dingen uitproberen, maar bovenal ook durven fouten te maken. Het is leren accepteren dat je soms niet weet wat er met je baby aan de hand is. Het is frustraties en gevoelens van onmacht toestaan wanneer je even geen ruimte ervaart om je baby te troosten zoals je zou willen. Het is elke dag opnieuw afstemmen, verwachtingen bijschaven, genieten van de kleine momentjes en de dag nemen zoals ie komt. Het is stapje voor stapje je baby en jezelf als nieuwe moeder leren kennen. Het is jezelf eraan herinneren dat je naast de rol als moeder in de basis nog steeds mens bent. Een mens met waardevolle eigenschappen, maar ook zo met zijn eigen onvolmaaktheden.

Liefs,

Judith

Posted In: Liefde, Mentale gezondheid, Zwangerschap

Reacties

  1. Laura zegt

    februari 28, 2023 om 18:12

    Mooi geschreven Judith! En zeer herkenbaar in het moederschap, ook nu weer bij de 2e. Je doet t goed meissie 💙

    Beantwoorden
    • judithkortekaas zegt

      maart 1, 2023 om 09:38

      Dankjewel lieve Laura!! Jij ook vrouw. Fijn om die herkenbaarheid met elkaar te kunnen delen. 🙂

      Beantwoorden
  2. Anke Flipse-Mol zegt

    februari 28, 2023 om 18:44

    Lieve Judith, mooie liefdevolle moeder.
    Veel vrouwen zullen zich in jouw verhaal herkennen !
    Je kan het vooraf allemaal zo mooi bedenken. Dat is prima hoor. Dat geeft wat houvast. Maar..
    Het is inderdaad een proces van wennen aan je moederschap,de zorg voor je kindje en elkaar leren kennen. Lichamelijke warmte, liefdevolle aandacht en een liefdevolle verzorging is voor je kindje heel belangrijk. Daar ontstaat de gezonde hechting.
    En inderdaad als je je kindje niet kan troosten en je je moe en gefrustreerd voelt is het goed om het te delen en in vooral in jezelf te blijven geloven. Je bent een goede ouder. Je intenties zijn goed. Blijf daar in geloven en spreek dat steeds naar elkaar uit. Ach ja, dit is een advies van een moeder die allang geen kleine kindjes meer heeft en alle onzekerheden heeft doorlopen. 😉 Eens komt de tijd dat je er op terug kan kijken. Dus…geniet maar volop Judith. Met alles wat erbij hoort.

    Beantwoorden
    • judithkortekaas zegt

      maart 1, 2023 om 09:41

      Hee Anke,
      Wat een lieve, fijne reactie van jou! Bedankt voor je tip om het met elkaar te blijven delen. Dat zullen Jan en ik zeker meenemen. Jaa, dat terugkijken lijkt me heel bijzonder. Zal voor jou met je kleindochter straks ook veel mooie momenten terug halen denk ik! Ik kan niet wachten om haar te ontmoeten, maar jullie vast ook niet 😀

      Beantwoorden

Geef een reactie Reactie annuleren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

About
Welkom op mijn blog! Ik schrijf open en eerlijke blogposts over mijn gevoelswereld.

Connect

Categorieën

  • Liefde
  • Mentale gezondheid
  • Outfits
  • Verhuizing
  • Zwangerschap

Favorieten

Work in progress

Uitstelgedrag en nieuw werk

Een ode aan de fijne momenten met mijn moeder

Archieven

judithkortekaas

Autumn is my favourite season Autumn is my favourite season
Ons lieve mannetje werd vorige week zondag alweer Ons lieve mannetje werd vorige week zondag alweer 2 jaar! Wat ben je een lekker kind. Blij, nieuwsgierig, onderzoekend, lief, maar ook gevoelig, oplettend en een echte charmeur. Wij zijn zo blij met jou. Een echt cadeautje. Laat die regen maar komen, want jij hebt er zin in met je nieuwe jas! God, ik heb je nog niet eerder zo blij gezien met een kledingstuk 🐥❤️
Een familiekiekje Een familiekiekje
Prettiest autumnal day 🍁 Prettiest autumnal day 🍁
One of my favourite photos made by my talented par One of my favourite photos made by my talented partner @jangradje ❤️
Crocs o’clock Crocs o’clock

Copyright © 2026 Judith Claire · Theme by 17th Avenue