Ik zat een tijdje geleden bij de kapper en mocht model staan voor een leerling. Ze ging voor het eerst aan de slag met twee typen verf aanbrengen en ze moest hiervoor bepaalde verftechnieken toepassen. Ik vond het bijzonder om te zien hoe precies ze te werk ging en het herinnerde mij aan hoe mooi het proces is van leerling zijn. We willen vaak allemaal zo snel mogelijk naar een bepaalde expertise/teacher rol toegroeien, maar vergeten daarin de waarde van het onzekere begin. Hoe mooi het is om dingen nog niet te weten, om nog geen snelheid te hebben, om nog geen handigheidjes gecreëerd te hebben. Het voelt onwennig, onzeker, soms onveilig en frustrerend, maar het is een waardevol proces. In zekere zin is dit ook makkelijker om te zien en ervaren wanneer je een ander observeert of begeleidt in dit proces dan wanneer jezelf de leerling bent. Het voelt namelijk een stuk veiliger om de leraar te zijn, omdat je bepaalde vaardigheden en kennis verworven hebt en dus weet wat je in de aanbieding hebt. Dat biedt bepaalde zekerheid. Allerlei zaken die je nog niet hebt als je aan iets begint.
Uiteindelijk zijn we allemaal leerling in het leven en kunnen we van elke ontmoeting, situatie, plaats iets leren. Voorwaarde is wel dat we met beginners-nieuwsgierigheid naar het leven blijven kijken en durven te spelen. Met spelen bedoel ik dan met plezier iets ondernemen zonder bezig te zijn met de uitkomst. Als kind gaat dit vanzelf, omdat je je nog niet gewaar bent van verwachtingen, oordelen en meningen. Je verkent de wereld spelenderwijs en groeit terwijl je op ontdekking bent. Hoe wonderlijk is dat?
Ik maak dit proces nu van heel dichtbij mee met de komst van Tedje. Het is een humbling experience kan ik je vertellen en zet mij zelf aan het denken. In hoeverre speel ik nog in mijn dagelijkse leven? Op welke gebieden geef ik mezelf speeltijd? Ruimte om te lanterfanten en te kijken waar het leven me brengt? Nu ik bij deze vragen stilsta, word ik me eigenlijk heel pijnlijk bewust dat ik weinig speel in en met het leven op het moment. Ik voel me grotendeels van de tijd rete-verantwoordelijk en als ik het niet doorheb, ben ik de hele dag bezig met een to-do lijst wegwerken waar geen einde aan komt in plaats van de dag gewoon te ervaren.
Voordat ik moeder was, leek mij het allermooiste aan ouderschap de continue uitnodiging van je kind om in het nu te zijn en te blijven. Kleine kinderen zijn namelijk alleen nog in het hier en nu. Ze kunnen zich verwonderen over alles om zich heen en kennen nog niet de waarde die mensen aan dingen hebben gegeven. Zo is die mooie, dure knuffel niet interessanter dan hun eigen tenen of de handen van zijn vader. Nu terugkijkend sinds ik moeder ben geworden, vind ik dit nog steeds één van de mooiste onderdelen van het ouderschap, maar tegelijkertijd ook het allermoeilijkste. “Gewoon” in het hier en nu met alle aandacht bij mijn kind zijn, is in de praktijk nog niet zo eenvoudig.
Daarover gesproken, ga ik nu afsluiten, weer naar mijn baby toe en proberen deze dag spelenderwijs voort te zetten, dus mét open blik en nieuwsgierigheid en zonder al te veel verwachtingen. Doe je mee?
Heel veel liefs,
Judith
Geef een reactie