Onrust

Laat ik beginnen met vertellen dat het posten van de vorige blogpost met menige angst, struggle, uitstelgedrag en gekibbel richting Jan gepaard ging. Ik vond het spannend, want het voelde als mijn meest kwetsbare post tot nu toe. Ik ben zoekende, weet het even niet en nu zijn mensen daar opeens van op de hoogte. Toch ben ik erg blij dat ik door mijn eigen onzekerheid heen geworsteld heb. Ik kreeg veel lieve reacties van mensen die het herkenden of gewoonweg fijn vonden om te lezen. 

Inmiddels zijn we een week of twee verder en is mijn zoektocht niet opeens opgehouden met bestaan, maar heeft er wel een broodnodig gevoel van berusting plaatsgevonden. Ik ging op werk in gesprek met een bedrijfscoach en binnen 30 minuten wist hij de kern te raken. Op werkgebied en wellicht ook in andere levensgebieden ben ik een stuiterbal. Ik heb veel interesses en een snelle, associatieve mind die vaak voortdurend aanstaat, continu op zoek gaat naar prikkels, maar tegelijkertijd ook snel overprikkeld raakt. De uitdaging zit hem in de gulden middenweg vinden. Nu verandert die middenweg ook naargelang de gebeurtenissen die in je leven plaatsvinden. Het moederschap vraagt weer voor een nieuwe balans dan toen ik alleen nog grotendeels voor mezelf hoefde te zorgen. Maar de laatste weken was ik uit balans en overheerste de onrust. Terugkijkend op de afgelopen jaren was de continue onrust die ik ervaarde gek genoeg de enige stabiliteit die ik kende. Vanaf het moment dat mijn moeder ongeneeslijk ziek werd verklaard (juni 2018) kwam ik terecht in een rollercoaster aan emotionele gebeurtenissen en was het lastig om mijn hoofd boven water te houden. Maar ook na mam’s overlijden (september 2019) heerste er onrust. Onrust in het door blijven rennen en mezelf staande weten te houden. De buitenwereld complimenteerde me vaak op hoe “goed” ik omging met zo’n groot verlies. Tja, dit was schone schijn natuurlijk, want goed is voor de buitenwereld eigenlijk vooral gemakkelijk. Ik stortte een jaar later in. Opnieuw was daar de onrust, maar dan de onrust van de ongemakkelijke stilstand, de leegte en de overvolle emmer aan verdriet die ineens als een stortvloed over me heen kletterde. Ik kon op een gegeven moment niet anders dan mij eraan overgeven.

In de berusting die ik op het moment ervaar, lukt het me om op een afstandje naar mijn eigen gedrag te kijken. Daaruit maak ik op dat ik in periodes van veel onrust vaak de neiging heb om te willen versnellen i.p.v. te vertragen. Herkenbaar? Mijn hoofd wil door, plannen maken, zoeken naar houvast, prangende vragen beantwoorden, dingen uitproberen, gesprekken aanknopen, vliegen, springen en rennen. Het wil meer, groter, sneller, belangrijker. Het moet nu en niet gisteren.

In essentie wil het allesbehalve luisteren naar mijn lichaam. Mijn lijf fluistert namelijk al een paar weken dat het behoefte heeft aan rust, verstilling, ruimte voor meditatie en contemplatie. Het was pas in het gesprek met de bedrijfscoach dat ik me daar bewust van werd. Mijn vraag aan hem bleek dus niet te zijn: “Ik zit vast, welke stappen moet ik nu ondernemen om meer vervulling in mijn werk te krijgen?”. Nee het was eerder: “Hoe kan ik rust creëren?”

Om vervolgens vanuit rust, stapjes te maken naar waar ik heen wil bewegen. Ofwel dus niet als een kip zonder kop naarstig te zoeken naar antwoorden of weer een andere weg in te slaan. Tja, hustle culture is niet voor niets een ding. Ik besluit bij dezen om er niet meer in mee te gaan en mijn eigen koers te varen. Dit keer vanuit rustig vaarwater. 

Ik zal jullie proberen up to date te houden over mijn zoektocht. 

Liefs,

Judith