Tedje ligt naast mij in bed te slapen en dat betekent dat ik eindelijk weer een momentje me-time heb gevonden. Een momentje dat ik heel bewust een keer niet vul met de was opruimen, vaatwasser legen of schoonmaken. Nee, gewoon even bewust iets doen voor mij. Sinds ik moeder ben geworden, is tijd alleen een schaars goed geworden. Iets dat ik van tevoren wel kon bedenken, maar nog niet volledig kon begrijpen. Alleen-tijd is cruciaal voor mij om lekker in mijn vel te zitten. Ik moet af en toe volledig in mijn eigen energie zijn om mezelf op te laden. De tentakels naar binnen gericht, omdat ze eigenlijk altijd op de buitenwereld staan afgesteld. Afgelopen weken heb ik vaak tegen Jan gezegd dat ik het mis dat er iemand met mij bezig is. In eerste instantie dacht ik dat dit gevoel naar mijn moeder refereerde. Zij was ten slotte ook vaak met mij bezig. Ik kon het me permitteren om af en toe slecht voor mezelf te zorgen, omdat zij er was om mij op te vangen. Ik kon af en toe mijn grenzen overschrijden, omdat ik wist dat zij deze voor mij bewaakte. Nu kwam gisteren het inzicht dat ik naast deze betrokkenheid van mijn moeder iets nog veel crucialer mis. Niet iets, maar iemand. Je raadt het wellicht al, ik mis mezelf. Ik mis mijn eigen aandacht. Ik mis mijn eigen betrokkenheid om te voelen wat ik nodig heb en daarnaar te handelen. Ik mis mijn eigen liefdevolle omarming. Ik mis mij.
Op het moment dat ik mezelf uit het oog verlies en te veel bezig ben met de buitenwereld, gebeurt er vanbinnen van alles. Mijn lichaam geeft daarvoor ook vaak de nodige signalen af. Helaas pikte ik ze vorige week te laat op. Het begon maandagavond met een drukkend gevoel op de borst en het eindigde in totale overprikkeling op woensdagavond/donderdag. Dit uitte zich in een zenuwstelsel dat in de freeze-stand schoot. Ik merkte dat ik oppervlakkig ademhaalde, mijn voeten of beter gezegd de grond niet goed meer kon voelen en vervolgens om het cirkeltje compleet te maken, waren daar de angstige, intrusieve gedachten. In het Engels ook wel bekend als racing thoughts. Ik trok aan de handrem en besloot mij na veel wikken en wegen op donderdag ziek te melden. Een lastige keuze die met behoorlijk wat schuldgevoel gepaard ging. Ik was namelijk niet ziek-ziek. Ik had geen griep, migraine, hevige verkoudheid of een ander fysieke ziekteklacht waarvoor het geaccepteerd is om je ziek te melden. Ik had het gevoel dat ik spijbelde. Het gevoel dat ik mij pas mocht ziekmelden als het écht niet meer ging en mijn lijf nog meer zou opspelen. Toen herinnerde ik mij dat precies deze gedachtegang ervoor heeft gezorgd dat ik eind 2020 in een burn-out terecht kwam. Dat pad ga ik niet nog een keer bewandelen…Daarbij is een ontregeld zenuwstelsel juist heel erg fysiek, ook al uit het zich na een tijdje vaak mentaal of emotioneel. Bij mij in de vorm van aanhoudende anxiety. Eerlijk gezegd denk ik dat heel veel mensen onbewust rondlopen met een ontregeld zenuwstelsel maar daar ga ik een ander keer op door.
Nu wilde ik nog even delen welke dingen ik heb ondernomen om weer terug te komen in een neutrale, rustige stand:
- Slapen. Ik heb sinds de komst van Ted chronisch slaaptekort en dat maakt mij of beter gezegd mijn zenuwstelsel kwetsbaarder voor overprikkeling. Dus waar het lukt, probeer ik meer slaap te pakken. Vaak door ’s avonds al eerder naar bed te gaan, maar ook door in de middag een dutje te doen. Dat laatste vind ik vaak lastig, dus hierin heb ik fijne support van Jan.
- Yoga Nidra van House of Deep Relax. In mijn burn-out werd ik door mijn zus gewezen op deze vorm van diepe meditatie en dat heb ik sindsdien nooit meer losgelaten. Het is eigenlijk niet een vorm van meditatie bedoeld om mee in slaap te vallen, maar zo gebruik ik het wel. Sterker nog, ik heb mezelf zo geconditioneerd. Bij het horen van Eliane haar fijne stem, herkent mijn lichaam dat ik wil gaan slapen.
- Natuur. Tja, er zullen geen hele verrassende dingen in dit lijstje staan, maar clichés zijn om een reden waar 😉. Mezelf omringen in een bos helpt om mij te aarden.
- Schrijven. Alle gedachtes die in mijn hoofd opkomen, probeer ik op te schrijven, zodat ik er afstand van kan doen. Juist als ik angstige gedachtes heb, is de identificatie met die gedachtes het sterkste en tegelijkertijd het moeilijkste om weer los te laten. Schrijven vergemakkelijkt dit proces.
- Mijn afspraken afzeggen. Ho, daar is weer volop het schuldgevoel, maar echt broodnodig. Op het moment dat ik geen ruimte voor en in mezelf ervaar, kan ik ook geen ruimte bieden voor een ander. Iets dat ik juist heel erg belangrijk vind als ik met iemand afspreek.
- Een magnesium bad nemen. Dit klinkt fancy maar is gewoon bitterzout of anders genaamd epsom zout wat ik in bad strooi. Het werkt stress verlagend en schijnt de slaap te bevorderen. Ook heb ik ooit gelezen dat het helpt om jezelf te reinigen van opgenomen energieën van anderen.
- Communiceren, uitspreken en delen wat er door mij heengaat. In dit geval bij mijn vriend, maar soms ook bij mijn zus of vriendinnen. Dit is een andere vorm van afstand creëren tussen de gedachtes en de gevoelens.
Hier laat ik het voor nu even bij. Wat staat er op jouw lijstje om jezelf bewust tot rust te laten komen? Of een interessantere vraag: Herken jij bij jezelf wanneer je lichaam overprikkeld is?
Liefs,
Judith
Mooi geschreven. Jezelf missen is ook weer een vorm van van jezelf houden. Echt met volle aandacht aan jezelf geven wat je verdiend!
Op mijn ‘ontprikkellijstje’ staan ook:
– wekelijks een moment voor mezelf inplannen, zoals een yoga les. Niet wanneer het te laat is, maar al vooraf. Gewoon, omdat dat fijn is en je die tijd verdiend.
– muziek aanzetten die mij weer rustig maakt
– 3x diep inademen en uitademen. Ook cliché; maar het werkt echt!
– nu het zonnetje weer wat meer gaat schijnen: koffie of thee buiten drinken. Heerlijk!
Dankjewel mop, dat omschrijf je mooi!
Ja, het zonnetje maakt ook veel verschil uit hè.