Ik ben de laatste weken druk in de weer geweest met een kennistoets voor mijn haptonomiestudie. Dat was er niet eentje waar je “eventjes voor ging zitten”. Uren heb ik besteed aan lezen, implementeren en vooral veel reflecteren. Tegelijkertijd heb ik veel in mijn hoofd geleefd en gepiekerd over hoe nu verder, omtrent mijn zoektocht naar werk. Het ging niet alleen om het zoeken, maar ook om het veranderen van mijn mindset rondom werk. Ik vind het stom om toe te geven, want op een vragenlijst zou ik nooit aankruisen dat sociale status belangrijk voor mij is, maar terugkijkend op mijn keuzes was dat blijkbaar wel zo. Na mijn baan bij de klantenservice was ik blij dat ik voor de verandering vol trots over mijn nieuwe baan kon vertellen aan anderen. Ik speelde weer mee. Zo voelde het dan. Ik deed er weer toe, omdat ik erbij hoorde. Waarbij? Bij de maatschappij en bij leeftijdsgenoten. Was ik me hiervan bewust? Van de onderliggende drang om zo graag mee te draaien met de rest? Om anderen te laten zien dat ik echt nog wel hard kon werken sinds ik moeder was geworden? Om te bewijzen dat ik echt nog wel ambitie had? Het antwoord op die vraag is: nee, natuurlijk was ik me hier niet van bewust. Ik dacht dat ik juist goed naar mezelf luisterde, doordat ik geen genoegen nam met een klantenservicebaan waarin ik niet tot mijn recht kwam, maar meer wilde voor mezelf.
Achteraf gezien heb ik ook geen spijt, want er zijn meerdere kansen om naar jezelf te leren luisteren. Dat deed ik namelijk toen ik stopte. Maar ook zul je vaak zelf iets moeten ervaren voordat je begrijpt wat het voor je betekent. Een ander kan je hier niet voor beschermen en dat hoeft ook niet. Volgens mij is het onderdeel van het leven om keuzes te maken die soms anders uitpakken dan je had gehoopt. Om zo weer kennis over jezelf op te doen, veerkracht op te bouwen, gedachten en ideeën bij te stellen en met goede moed weer verder te gaan. Bovendien leiden juist de “verkeerde” keuzes vaak tot de mooiste inzichten.
Zo is er bij mij van alles gaande binnenin mezelf doordat ik bewust de tijd en rust neem om stil te staan. Hiermee maak ik een tegenovergestelde beweging van hetgeen ik altijd deed, namelijk; zo snel mogelijk weer doorrennen, uitdagingen aanpakken en vooral mijn lichaam en hoofd overvragen. Een ongereguleerd zenuwstelsel als status quo. Nu ben ik begin ik langzaamaan van koers te veranderen. Ideeën waar ik al heel lang mee speel, beginnen groter te worden en meer ruimte in te nemen. De moed wordt stapvoets groter dan de angst. Ik wil mezelf niet meer continu on hold zetten. Vanuit zelfbescherming of het excuus dat ik er nog niet klaar voor ben. Misschien ga ik me nooit helemaal ready voelen en is dat juist het hele punt. Vertrouwen gaan voelen in mijn eigen kunnen, niet door te piekeren, maar door mezelf het avontuur te gunnen. Nu hoor ik je denken, maar wat zijn die ideeën dan?
Ik wil mezelf binnenkort gaan aanbieden als luisterend oor. Niet meer, niet minder. Ik ga niet coachen, advies geven of oplossingen aandragen. Wel ga ik luisteren naar het verhaal dat je wilt vertellen en je de ruimte geven om je gehoord en begrepen te voelen. Ik wil namelijk niet langer wachten tot ik afgestudeerd haptotherapeut ben, omdat ik nu al iets kan betekenen voor een ander. Daarbij wil ik mezelf ook de ruimte geven om te leren en te groeien. Kortom, ik wil vlieguren gaan maken in mijn luisterkwaliteiten en er voor een ander zijn.
Mocht je voelen dat je behoefte hebt aan een luisteruurtje met mij. Laat dit dan vooral weten door mij een DM te sturen via Instagram of door mij te mailen op juudclaire@gmail.com. Ik maak graag tijd voor je vrij.
Mijn concept voor luisterend oor ga ik nog officieel uitrollen met een nieuwe website waar ook mijn blog op gepubliceerd zal worden, maar ik was te enthousiast om er niet nu al over te delen.
Veel liefs van mij.
Judith
Geef een reactie