Het voelt een beetje cru om deze tekst te posten na de fijne moederdag die ik afgelopen zondag heb ervaren. Tegelijkertijd is deze tekst nog steeds onderdeel van mijn realiteit, ondanks dat ik het nu op dit moment misschien even niet ervaar. Daarbij vind ik het belangrijk om eerlijk te zijn. Naar mezelf én naar anderen. Ik plaats graag lieve en fijne foto’s van de momenten die ik als kersverse moeder ervaar en ben ook echt verliefd op mijn kind en ons gezin, maar er is ook een andere kant aan het moederschap. Hetgeen ik beter in woorden dan in beelden kan omschrijven. Vandaar dat ik er toch voor kies om deze tekst met jullie te delen. Daarbij gaat het niet alleen over het moederschap, maar over een overkoepelend thema dat steeds terugkeert in mijn leven; namelijk mijzelf als pionier. En god, ook aan deze titel heb ik getwijfeld, want ik wil niet arrogant overkomen door mijzelf als pionier te bestempelen. Maar goed, ik denk dat ik nu ga stoppen met mezelf verantwoorden en uitleggen, want dat hoeft ook helemaal niet.
Afgelopen donderdagnacht lag ik van 2 tot 4 uur ’s nachts wakker en schreef ik onderstaande woorden op de notities van mijn telefoon.
Ik voel me al sinds maandag wollig en zwaar en het lukt mij niet goed om in mijn lichaam te zakken. Zo heb ik al dagen heel veel buik- en hoofdpijn. Het soort zeurende pijn waar geen paracetamol tegen op te slikken valt. Logisch ook want het is geen fysiek probleem waar ik last van heb, maar een onderliggende emotionele behoefte dat zich fysiek uit. Ik wilde afgelopen dagen niet voelen ondanks dat mijn lichaam hierom zeurde. Ik raakte verzeild in obsessief gepieker, angstgedachten en hyperfocus op de zeurende pijn die ik ervoer. Ik wilde rationeel begrijpen wat me dwarszat, dat vervolgens doorvoelen om zo snel mogelijk weer vrolijk verder te kunnen. Ik zeg dus wel doorvoelen, maar eigenlijk wilde ik dat dus niet echt. Doorvoelen is namelijk niet leuk, fijn of prettig. Toch gaf ik me na 4 dagen en avonden in weerstand verkeren, dan eindelijk over. Ik maakte contact met mijn buik en hoofd, gaf hen liefdevolle aandacht en vroeg een aantal dingen. Toen ben ik gaan slapen. Vervolgens werd ik een paar uur later wakker, omdat Ted honger had en daarna lag ik wakker. Ik kreeg inzicht in mijn patroon van de afgelopen maanden en doorzag mijn gedrag en aandeel hierin.
Zo vroeg een vriendin van mijn moeder een paar maanden geleden tijdens een kraambezoek: maar waar ga jij heen als je vragen hebt over Ted? Als je het even niet weet en advies nodig hebt? Zij vertelde vervolgens dat zij dan bij mijn moeder aanklopte of bij een andere vriendin met kinderen die in de straat woonde. Haar oprechte vraag raakte meteen een gevoelige snaar. Ik kreeg tranen in mijn ogen en vertelde haar dat ik daar af en toe ook wel echt mee worstel. Ik kan het namelijk niet meer aan mijn moeder vragen en heb ook (nog) geen vrienden met kinderen. Ik ben de eerste, dus zoek alles op eigen houtje uit. Ik vind soms antwoorden op Google en lees verhalen van andere moeders op social media die soms herkenning en troost bieden, maar tegelijkertijd ook mijn onzekerheden voeden. Daarbij gaat er naar mijn mening niks boven echt contact maken en ervaringen uitwisselen.
De gevoelens van eenzaamheid dat het moederschap met zich meebrengt, maar vooral als eerste een grote levenservaring doormaken, is voor mij geen onbekend terrein. Zo was ik de eerste in mijn kring waarvan een ouder ongeneeslijk ziek werd. Maakte ik als eerste een tergend ziekteproces mee waarin ik mijn moeder steeds meer weg zag kwijnen. Ervaarde ik als eerste van de zijlijn hoe mijn moeder een euthanasieproces doorliep en zag ik haar als eerste voor mijn ogen sterven. Dat was heftig en op vele momenten traumatisch. Na haar overlijden maande ik mij als eerste door een diep rouwproces waarin ik mezelf vaak niet meer herkende. Toen ik daar eindelijk een beetje uitgeklommen was, raakte ik als eerste plots zwanger en maakte ik als eerste een zwangerschap, bevalling en kraamperiode mee. En nu ben ik dus als eerste ouder. Al deze levenservaringen maakte ook dat ik mij razendsnel persoonlijk ontwikkelde. Ik doorging een “spiritual awakening” zoals ze dat noemen en bevond mij op een ander bewustzijnsniveau waardoor het soms moeilijk was om mij verbonden te voelen met mensen die ik al heel lang kende.
Als mensen zijn we een sociaal soort en onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ons mensenleven bestaat uit relaties en de kwaliteit van die relaties bepaalt vaak grotendeels hoe lekker we in ons vel zitten. We hebben de ander nodig als klankbord en spiegel. We willen ervaren, voelen, horen en zien dat we niet de enige zijn. Er is niks wat meer soelaas en verbinding biedt als de woorden: “hè dat heb, ervaar en/of voel ik ook”. Eenzaamheid maakt dat je je steeds meer terugtrekt in je eigen wereld en je het gevoel hebt dat je als enige bepaalde gevoelens ervaart. In alle tijden dat ik mij eenzaam voelde, werd voor mij ook de kille kant van de individualistische maatschappij extra helder en voelbaar. Het leven speelt zich steeds meer binnenshuis af en dat maakt het gemis aan gemeenschap voelbaar. Zogezegd mis ik spreekwoordelijk de buurvrouwen waar de vriendin van mijn moeder langs kon en om advies vroeg. Tegelijkertijd was het goed om mij zelf bewust te worden van mijn eigen aandeel in mijn eenzaamheid. In hoeverre heb ik om hulp gevraagd in mijn omgeving en echt mijn hart gelucht? Welke stappen heb ik zelf ondernomen? Toen werd opnieuw pijnlijk duidelijk dat ik vaak nog handel vanuit het patroon dat ik het allemaal zelf en alleen moet oplossen. Tja als ik niet uitspreek en naar mijn vriendinnen kenbaar maak wat ik nodig heb, kunnen ze mij ook niet helpen. Na dit inzicht voelde ik mij meteen kilo’s lichter en verdween mijn hoofdpijn en ook mijn buikpijn werd minder. Ik stuurde een appje naar mijn beste vriendinnen en legde uit wat ik doormaakte.
Als je vaak als eerste iets doormaakt, kun je ook verstrikt raken in het verhaal: “ja maar zij hebben dit nog nooit ervaren, dus kunnen ze mij ook niet begrijpen”. Dit gebeurde dus meermaals bij mij als ik mij eenzaam voelde. Alhoewel dit deels legitiem is, want je voelt je soms op een dieper niveau meer gehoord als iemand hetzelfde heeft meegemaakt, kun je je zelf op die manier ook een luisterend oor ontzeggen. En soms is dat alles wat je nodig hebt en niet iemand die per se hetzelfde heeft ervaren.
Nu ben ik eigenlijk benieuwd hoe dit voor jou is.
Voel jij je wel eens eenzaam? Ben je je dan bewust waar dit doorkomt of waarom je je zo voelt? Heb je wellicht ergens behoefte aan? Kan je herkennen wat deze behoefte is? Stuur me gerust een berichtje via Instagram 🙂
Behoeftigheid en eenzaamheid kunnen zich vaak presenteren in de vorm van resentment. Je hoort ouders wel eens zeggen: “oh maar vroeger, toen ik dat deed, was het veel erger”. Of je kunt het bij jezelf opmerken dat je je ergert aan iemand dichtbij die zich kwetsbaar toont. Je ervaart dan doe niet zo moeilijk. Wat zit diegene te zeuren? Ik heb dat toch ook zelf opgelost? Daaronder zit dan de onvervulde behoeftigheid aan je gehoord, gezien en geliefd voelen. Dit gaat vaak terug naar je kindertijd en uit die onvervulde behoeftes komt dan onbewust de neiging: “Ik kan het je niet geven, want ik heb het zelf ook nooit gehad”.
Maar goed, nu ben ik een beetje afgedwaald en daarbij voel ik de behoefte om af te ronden. Dat doe ik graag op een positieve noot. Ondanks de eenzame gevoelens, het vele zoeken, uitproberen en ontdekken wat bij het pionieren hoort, geeft het me ook de mogelijkheid om anderen te ondersteunen, adviseren en te helpen waar nodig. Zo kan ik mijn zwangere beste vriendin tips geven en steunen als ze dat nodig heeft en neem ik al mijn levenservaringen mee als ik straks aan het werk ga als haptotherapeut. Zo heeft het dus ook eigenlijk iets heel moois en waardevols.
Een fijne Hemelvaartsdag gewenst.
Liefs,
Judith
Geef een reactie