Soms voelt het verschil tussen mijn haptonomiebubbel en het echte leven groot. Te groot. Ik leer over menselijke relaties, jij en ik, tevoorschijn komen of wegduiken, aanraken of aangeraakt worden, open staan of sluiten, verbinding aangaan of verbreken, horen of luisteren. Het zijn allemaal relationele aspecten van het menszijn waar we op dagelijkse basis mee bezig zijn. Toch voelt het vaak alsof we er ver van verwijderd zijn geraakt. Het contact onderling wordt schraler, verbinding met onszelf en de ander is soms ver te zoeken en bovendien voelt de eigen problematiek vaak als onze eigen schuld. Ik kan het mijzelf nog goed herinneren toen mijn burn-out langzaamaan veranderde in een depressie. Ik voelde mij vaak alleen, onbegrepen en verloren. Mijn verdriet om mamma was zo intens dat ik er vaak over droomde. Alleen op zee, watertrappelend, hoge golven, kopje onder gaan en toch elke keer nét niet verzuipen. Een verdriet dat zo innemend is, laat zich moeilijk delen.
Mijn kringetje werd kleiner. Ik kon steeds minder vrienden binnenlaten en merkte ook dat sommigen mij vanuit angst of ongemak ontweken. Angst om de verkeerde dingen te zeggen of wellicht de zwaarte over te nemen. Ongemak om te dealen met de machteloosheid die erbij komt kijken wanneer iemand van wie je houdt, worstelt met het leven. Vanuit de angst en het ongemak kwamen vaak de goedbedoelde adviezen en oplossingen. Lief bedoeld, maar de werking was averechts. Het zorgde bij mij voor meer onbegrip, verwijdering en het diepgewortelde gevoel dat het wel aan mij zou liggen. Soelaas en begrip vond ik in de gesprekken met mijn haptotherapeut, herkenning bij mijn zus en geborgenheid bij mijn vriend. Daarnaast las ik graag andermans verhalen rondom depressie, rouw of persoonlijke ontwikkeling. Het gaf me het gevoel dat ik niet de enige was die met deze gevoelens en vraagstukken rondliep.
Een diepere vorm van begrip voor mezelf en voor iedereen die met dezelfde thematiek worstelde, kwam na het zien van Johann Hari’s Ted Talk “This could be why you’re depressed or anxious” en na het lezen van zijn boek “Lost Connections”. Ik kon mijn eigen worstelingen voor het eerst in perspectief plaatsen. Het was alsof er een eindelijk een lichtje in mijn hoofd aanging. Het lag niet alleen aan mij. De angsten, het verdriet en de onzekerheden waar ik tegen aanliep, waren volkomen normaal en menselijk. Het gebrek aan verbinding dat ik in mijn leven ervaarde, allesbehalve. Verbinding met de mensen om mij heen, verbinding tot betekenisvol werk en verbinding tot de natuur. Allemaal vormen van verbinding waar ik behoefte aan had en niet in gevoed werd. Ik miste het om mij onderdeel te voelen van een groep. Een groter geheel waar ik deel vanuit maakte. Achteraf gezien ook niet zo gek dat mijn dromen vaak mijn realiteit spiegelde (alone adrift at sea).
Het zit in onze diepste natuur om ons te verbinden met andere mensen. Om te voelen dat we deel uitmaken van een community. Vroeger (in de tijd van de jagers en verzamelaars) gingen we letterlijk dood als we alleen overbleven. Ondanks dat we sindsdien ver geëvolueerd zijn, blijft deze basisbehoefte hetzelfde. Het is verdrietig om te zien dat we deze wijsheid door alle ontwikkelingen heen lijken te vergeten. Het gegeven dat we steeds meer dingen alleen kunnen, betekent niet dat we elkaar niet meer nodig hebben. We zullen elkaar altijd nodig blijven hebben. Gelukkig maar.
Lieve Judith !
Zo mooi verwoord weer. Zo eerlijk ook. Inderdaad is een depressie eenzaam. Waarom? Mijn ervaring wil ik wel met je delen. Burn-out en overspannenheid en rouw, dat is nog toegestaan en bekend voor de omgeving. Hoe men erop moet reageren niet hoor. Maar dat begrijpt men wel: te hard gewerkt of de dood verwerken etc. Maar een depressie. Phoe. Dat is lastiger. Enerzijds omdat de persoon om wie het gaat het zelf zal moeten doorstaan en uitzoeken wat er speelt en waarom het speelt. Het echte voelen zal moeten gaan leren en zichzelf verdiepen en ECHT mens worden . Maar de omgeving begrijpt dat( vaak) niet en wil de persoon zspm omhoog trekken. En dat geeft een enorm schuldgevoel: ligt het aan mij? Denk ik niet positief? Waarom kan ik dat niet? En dat zijn de milde gedachtes ,maar hoe dwingender de omgeving hoe lastiger de gedachtes over jezelf worden. Tot je op een punt komt en durft alle gevoelens los te laten en te voelen! Er gewoon doorheen. Daarnaast steeds alert blijft op je gedachtes die het proces blokkeren. En ineens gaat je kwartje vallen. En ga je je steeds sterker voelen. En durf je steeds meer jezelf te laten zien zonder gêne, zonder onzekerheid. Dat is je persoonlijke transformatie
proces. En uiteindelijk krijg je in de gaten dat heel veel mensen nog in ontwikkeling zijn. Heeeel veeel mensen zitten in hun hoofd, zoeken naar oplossingen, afleidingen etc. Vermijdgedrag. Wegkopen,verdringen,aanval
len etc. Als je dat kan zien krijg je meer zelfbewustzijn,
zelfvertrouwen, zelfliefde! Ben je een volwaardig mens. En ben je in staat naar jezelf en de ander te kijken en te luisteren zonder vooroordeel. Wetende: ieder heeft zijn/haar levenslessen. Zijn/haar proces. Ik kan volmondig zeggen dat ik blij ben dat ik mijn depressie heb kunnen doorstaan . Wel met de liefdevolle aandacht van jan,bram en janne. Ze zagen mijn verdriet,worsteling en onmacht. Dat moet vast niet fijn geweest zijn voor hun. Maar ik ben wel trots dat ik als moeder het heb laten zien. En laten zien dat je er sterker van word. Het gevoel verstoppen kan niet want dat zware gevoel van mij voelen kinderen zeker aan.(zoals ik dat gevoeld heb vroeger bij mijn ouders ) ik heb daar geen schuldgevoel meer over. Ben jezelf is mijn motto. Dit is mijn levensles geweest. Mijn depressie zat heel diep bleek. En ik ben mijzelf dankbaar dat ik het onder ogen heb gezien en patronen voor mezelf en mijn kinderen in het licht heb gezet. Het mag er zijn. Wetende dat ook zij weer levenslessen hebben. Het is een heel verhaal geworden. Lieve judith. Je bent een sterke mooie vrouw. Veel diepgang.
Liefs Anke
Hee lieve Anke,
Ik zag je berichtje binnenkomen en wilde even goed de tijd nemen om te reageren. Wat bijzonder, mooi en dapper dat je dit zo open met mij wilt delen! Ik snap helemaal wat je bedoelt omtrent het onbegrip rondom depressie in vergelijking tot een burn-out of rouw. Juist het ongrijpbare ervan maakt dat het toch vaak weggestopt wordt en men er met elkaar niet over praat. Ik lees in jouw verhaal dat je moedig bent geweest om door de zware en moeilijke gevoelens heen te werken. Daar waar zo veel mensen er inderdaad voor weglopen. Ook mooi dat je omschrijft trots te zijn dat jij het wel hebt laten zien aan de mensen die je meest dierbaar bent. Dat is echt knap en helend. Het kost veel zelfbewustzijn, moed en kracht om de dingen aan te kijken, zodat je kinderen het niet hoeven te dragen. Dat is denk ik een hele pure vorm van liefde. Bedankt nogmaals voor je wijze woorden en het delen van jouw levenslessen. Ik wens je allegoeds en veel liefs.
Lieve Judith,
Dank voor je tijd die je genomen hebt om te lezen. En voor je prachtige woorden. Veel mensen zullen jou als haptonomie dankbaar zijn voor je empathie, interesse en begrip.
Liefs