Ik zit op deze maandagochtend in de Yoghurt Barn voor mijn lievelingsontbijtje. Ted begint langzaam weg te dutten, nadat ik zijn handje vasthoud en hem in slaap kijk. Er klinkt een nummer op de radio dat mij meteen terugbrengt naar een moment in het verleden. Het is mirrors van Justin Timberlake. Ik doe mijn ogen dicht en bevind mij als 17-jarige weer terug in de ontbijtzaal van de EF-residentie in Brighton. Een souterrain met witte muren, kale ronde tafels en een ontbijtservice. Service kon je het niet per se noemen, want deze man had er elke ochtend niet bepaald zin in. Hij droeg zwarte, plastic handschoenen en er was de keuze tussen twee sneetjes toast of 1 bakje yoghurt met granola. Beide mocht niet. Ik koos vaak voor de toast en smeerde er jam op. Niet bepaald het soort ontbijtje waar je me nu wakker voor zou kunnen maken.
Het is bizar en fijn om mij weer even terug te wanen in de tijd. Ik als 17-jarig meisje met een lust voor avontuur, een grote koffer, een kleine glimlach, kriebels in de buik en mijn nieuwe huisadres op een papiertje in mijn zak. Ik voelde me groots. Nu 10 jaar later, terugkijkend, geniet en mis ik af en toe die kinderlijke naïviteit. Het leven als een groot, kaal canvas. Klaar om bewerkt te worden. Inmiddels zijn er al grote lijnen, diepe verfvlekken, speelse strepen en kleurrijke stippen op mijn canvas beland. Licht en donker afwisselend. Ik kijk ernaar en verlang soms terug naar die momenten waarop ik nog vooral vrij, luchtig en speels door het leven bewoog. Minder druk maken, minder verantwoordelijkheden, minder oordelen. Meer ontdekken, meer lachen, meer fouten maken. Toch voel ik me ook dankbaar voor alle levenservaringen die ik op heb gedaan, waardoor er af en toe butsen en groeven in mijn canvas zijn ontstaan. Zo heb ik de afgelopen jaren door het verlies van mijn moeder een heel groot deel van mijn zorgeloosheid ingeleverd, maar wel een flinke portie draag en veerkracht ontwikkeld. Hetgeen ik als kind nooit ervaren heb.
Laat het duidelijk zijn dat ik een hart voor nostalgie heb. Misschien komt het o.a. door mijn kreeftplaatsingen, maar ik begeef me op momenten graag in het verleden. Soms de vrolijke momenten zoals de herinnering hierboven beschreven en soms juist de verdrietige momenten. Het is voor mij ook een manier om pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden te verwerken. Soms ga ik keer op keer terug naar een moment waar veel emotionele lading zit om dat los te kunnen laten. Ik heb hier natuurlijk niet altijd grip op. Zo heb ik het moment waarop ik afscheid nam van mijn moeder misschien wel 10 keer in mijn dromen verwerkt. Vaak werd ik dan huilend wakker. Echter de keren dat ik er bewust mee bezig ben, dan vormt muziek hierin een belangrijk instrument. Ik zet bepaalde nummers op en laat de tranen over mijn gezicht stromen tot ik mij weer licht voel. Of juist andersom. Ik zet vrolijke nummers op, ga dansen en voel de blijheid door mijn lichaam heen stralen. Zo heeft muziek voor mij een helende werking.
Welk nummer draagt een krachtige herinnering van jou?
Liefs,
Judith
Voor mij is dat het nummer Twijfels van Fresku.