Ik zit mezelf creatief gezien ontzettend in de weg. Al maanden op slot. Genoeg ideeën, gedachten, gevoelens om in woorden op papier te zetten, maar het lijkt me niet te lukken. Het is alsof het gevoel van faalangst me opnieuw totaal in zijn greep heeft waardoor er niks van de grond komt. Ik wil graag verder met mijn blog en mijn schrijfsels delen, maar tegelijkertijd is er een nog groter deel dat hele tijd NEE zegt. Nee, je bent niet goed genoeg. Nee, je verhaal doet er niet toe. Nee, je moet je schamen om dit te delen. Nee, wat zullen mensen wel niet hierover denken/zeggen? Nee, je maakt het veel te persoonlijk en kwetsbaar. Nee, wie zit er überhaupt op jouw woorden te wachten die al vaker door anderen zijn geschreven? Het is dat stemmetje dat er vaker voor zorgt dat ik mezelf er niet eens toe kan zetten om te gaan schrijven. Zelfs niet eens voor mezelf. Want wat als mijn tekst toch bruikbaar blijkt voor mijn blog? Ik luisterde gisteren en vandaag een aflevering van in de sterren podcast en dat heeft toch wel het een en ander qua herkenning in mij geraakt en me aan het denken gezet. Haar eerste aflevering over het pad wat zij bewandeld heeft waardoor ze astroloog is geworden, leek in sommige opzichten niet erg af te wijken van bepaalde uitdagingen die ik ook ben tegengekomen.
Zo ben ook ik op de middelbare school gepest en heeft me dat meer geschaad en gevormd dan ik altijd heb willen erkennen. Ik heb mezelf in die tijd erdoor heen geworsteld en vastgehouden aan het idee dat ik later wel aan de wereld ging bewijzen wat ik allemaal kon. Laat hen maar blowen, hun kop eraf zuipen en vieren halen. Ik kom er wel. Ik stortte mij volledig op schoolwerk omdat, dat mij het gevoel gaf dat ik ergens goed in was. Het gaf me de zekerheid om te dealen met alle dagelijkse onzekerheden die de puberteit met zich meebracht. Ik zette mij 100% in en het gaf de gewenste output. Tegelijkertijd ging ik er ook aan onder door, omdat mijn faalangst steeds vaker de kop opstak. Ik ging elke dag met buikpijn naar school en voelde me altijd klein en bekeken. Ik wilde het liefst niet gezien geworden. De uren, dagen, weken, jaren konden me niet snel genoeg voorbijgaan.
Mijn middelbareschooltijd is een tijd waar ik het zo min mogelijk over heb. Sterker nog als ik mijn levensverhaal kort aan mensen vertelde, skipte ik bewust altijd dit hoofdstuk uit mijn leven. Mijn leven begon daarna pas weer, zo voelde dat altijd. In een nieuwe stad, ver weg van allerlei mensen die me jaren lang een kutgevoel bezorgden. Ik begon opnieuw en sloot dit hoofdstuk af om er nooit meer naar terug te keren. Ik wilde lange tijd namelijk niet als zielig gezien worden, want ja er werden toch zo veel mensen gepest en het kon altijd erger? Plus ik had er nu toch amper last van? Behalve misschien op het moment dat ik presentaties tijdens mijn studie moest houden en oh ja ook in groepen ga ik niet zo lekker. Prima mee te leven toch?
Nu kom ik er steeds meer achter dat de gevoelens van vervreemding, onzekerheid, er niet bij horen, nasty opmerkingen incasseren ervoor heeft gezorgd dat ik mijzelf onbewust vaak nog steeds klein houd. Ik durf niet, want wat als ik gezien word en daarop wordt beoordeeld? Hoe moet ik dan opnieuw met die gevoelens van afwijzing dealen? Tegelijkertijd is er een klein meisje in mij dat juist graag de ruimte wilt pakken. Echter niet meer als klein meisje, maar als vrouw die haar eigen onzekerheden aan de kant durft te zetten en de mening van anderen niet meer boven die van haarzelf plaatst. Een vrouw die bovenal weet en ervaart dat negatieve comments van anderen een directe afspiegeling zijn van henzelf. Ze laat zich er wel door raken want ook gevoelens van afwijzing hoeven niet weggestopt te worden, maar ze wordt er niet meer door lamgelegd. De vrouw die ik hierboven beschrijf, ben ik nog niet, maar ze is wel in wording. Ik word me steeds meer bewust van mijn eigen onzekerheden en hoe ik me hier vaak nog door laat leiden. Tegelijkertijd kijk ik ook veel naar anderen en voel ik wat dat in mij teweegbrengt.
Zo kijk ik op naar mensen die zich op welke manier dan ook creatief uiten en hiermee zichzelf durven te laten zien. Zij het als directe afspiegeling van hun gevoelens en gedachten in schrift, lied of dans of juist door middel van een bepaalde kledingstijl waar de eigenheid sterk naar voren komt. Het inspireert en verwondert mij. Een paar jaar geleden ervaarde ik dit alleen nog niet zo. Dan voelde ik vooral jaloezie en bekritiseerde ik deze mensen. Vervolgens voelde ik me daar dan weer schuldig over, want jaloezie was tenslotte zo’n lelijke emotie die er eigenlijk niet mocht zijn.
Nu weet ik dat jaloezie ook juist een hele positieve uitwerking op je kan hebben, als je dat durft toe te laten. Het laat namelijk zien waar je onbewuste wensen liggen. Zo laat het bij mij duidelijk zien dat er een hele grote wens ligt om mij creatief te laten zien aan de buitenwereld. En dan het liefste in een vorm waar mijn eigenheid en menselijkheid naar voren komt. Zodat mensen zich wellicht kunnen herkennen in de gevoelens die ik ervaar en omschrijf. Kracht in kwetsbaarheid als uitgangspunt. In het Engels maken ze hier ook een duidelijk onderscheid in. Zo zijn er twee verschillende uitingsvormen, namelijk envy en jealousy. Ze betekenen allebei iets anders. Ik refereer hier aan envy. Envy betekent dus dat vervelende gevoel dat je krijgt als je iets wilt hebben wat een ander heeft. Jealousy houdt in dat je juist bang bent om een bepaalde positie of situatie te verliezen aan een ander.
Ik kan er nu dus enorm van genieten als iemand zichzelf durft te uiten en vind het inspirerend. De vorm waarin het gebeurt, maakt me niet uit. Het is de kracht om te laten zien wie je bent. Voor sommigen gaat dit een stuk makkelijker en met minder angst gepaard dan anderen. Maar in de basis geloof ik dat het in ieders natuur zit om zichzelf te uiten. Dat werkt namelijk bevrijdend. Er is één bekende quote die hier perfect op aansluit en waarmee ik tegelijkertijd deze blogpost afsluit:
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, ‘Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?’ Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates other
― Marianne Williamson, A Return to Love: Reflections on the Principles of “A Course in Miracles”
Liefs,
Judith
Geef een reactie