Ik voelde me afgelopen weken bluh. Moeite om te ontspannen, veel buikpijn, continu in mijn hoofd en veel angstige gedachten die ik vervolgens probeerde te sussen door te rationaliseren, eindeloos mijn Vinted pagina te refreshen of te verdwijnen in de fantasiewereld van mijn boek. Dat zorgde ervoor dat ik weinig inspiratie voelde, weinig echt gelachen heb, maar ook geen traan heb gelaten. Ik voelde me vooral erg opgesloten in mezelf. Wel wezenlijk bewust dat ik niet lekker in mijn vel zat, maar ook niet wetende hoe ik het beste met mezelf om kon gaan. Dus liet ik het maar een beetje aanmodderen.
Toen kwam mijn verjaardag in zicht. Ik keek er al een maand met kinderlijk enthousiasme naar uit. Toch begon er een ander gevoel bij te komen naarmate het nog maar een paar dagen duurde. Een gevoel wat ik al langer ken, maar ook moeilijk kan toelaten. Het gevoel van: “je had erbij moeten zijn mam”. Ik kwam het tegen in de aanloop naar mijn verjaardag, maar ook op de dag zelf in de omhelzing van mijn schoonouders. Of in de woorden van een cliënt die tegen mij zei: “Goh, 29, wat een mooie leeftijd”. Continu kon ik alleen maar aan mijn moeder denken en hoe graag ik dit levensjaar ook met haar had willen delen. En toch lukte het me niet om ruimte te maken voor het diepe verdriet en gemis wat ermee aangeraakt werd. Ik was me er rationeel van bewust dat dit mijn 5e verjaardag zonder haar werd. Ik durfde terug te kijken naar de herinnering van mijn laatste verjaardag met haar samen, verwisselde mijn kettinkje voor eentje die ik op mijn 21ste verjaardag van haar kreeg en toch kon ik de echte pijn nog niet voelen. Ik durfde of wilde het niet. Naast dat ik moeder ben geworden en er nog 100 andere manieren zijn om mezelf continu af te leiden van mijn verdriet, is er dat kritische stemmetje die vindt dat ik bijna 5 jaar later toch echt wel minder verdrietig zou moeten zijn. Want dat hoort toch? De tijd zou toch het verdriet minder moeten maken? Dat was mijn verwachting, maar niet mijn realiteit.
Het verdriet wordt wel anders over de tijd, maar de beleving van het gemis is voor mij niet minder diep geworden. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik er dus de afgelopen weken zo graag van weg wilde rennen. Maar gelukkig, en af en toe ook mega frustrerend, weet mijn lichaam wel beter dan ervan weg te rennen. Dus had ik de afgelopen weken ongeveer non-stop buikpijn. Precies op dezelfde plek voelde ik het ongemak. En het ging maar niet weg. Ik werd er angstig en gefrustreerd van. Angstig, omdat die darmen zo’n gevoelige plek zijn in onze familielijn. Zowel mijn overgrootoma, als mijn oma, als mijn moeder zijn overleden aan darmkanker. En mijn zus heeft de ziekte van Crohn. Als ik me dus al niet opperberst voel, gaan die angsten met mij aan de haal en brengen me eigenlijk weg van wat er nog onder ligt. Het verdriet en gemis om mijn mamma. Totdat mijn vriend liefdevol tegen mij zei: “Ga nou eens zitten en schrijf op wat je voelt”. Ik wilde niet, maar gaf me toch over. En daar was het. Alle momenten waarop ik geraakt werd de afgelopen weken en met mamma bezig was, flitste door mij heen en maakte ruimte voor tranen. Ik liet ze op het papier vallen en schreef ermee door. Daarna voelde ik hoeveel ik had vastgehouden. Op hoeveel momenten ik mijn adem had ingehouden en het verdriet had weggeduwd, omdat het mij niet uitkwam. Er ontstond weer ruimte in mezelf om diep adem te halen en gewoon ontspannen te zijn. En mijn buikpijn? Die is bijna weer helemaal weg.
Ik vind het belangrijk om over het verlies van mijn mamma te blijven schrijven en dit met je te delen. Puur, omdat ik het belangrijk vind om rouwige gevoelens een stem te geven, maar nog meer zodat je weet of voelt dat het okee is om deze gevoelens te ervaren. Dat je hierin dus niet alleen bent. Mocht je jouw ervaring hiermee of iets anders willen delen, dan mag je me altijd een privé-berichtje sturen via insta.
Veel liefs,
Judith
Geef een reactie