Behoeften erkennen en uitspreken

In plaats van mij te wijden aan 1 specifiek onderwerp voel ik nu vooral de behoefte om te schrijven naar wat er zich aandient op dit moment. Dat is best een opgave, want er zijn vandaag al meerdere gedachtestromen geweest die ik graag genoteerd had, maar geen tijd voor had omdat Ted niet wilde slapen. Nu heb ik met Jan een onverwachtse wissel van de wacht afgesproken, waardoor er ruimte is ontstaan om te schrijven. Ik liep namelijk vast en werd chagrijnig, omdat ik merkte dat ik te lange tijd geen ruimte voor mezelf had gehad. Soms heb ik dan in eerste instantie de neiging om mensen buiten mijzelf de schuld te geven voor het ongenoegen en de chagrijnige gevoelens die ik ervaar. Dit gebeurde vandaag ook tot ik een klein momentje vond om tot mezelf te komen op de wc en mij realiseerde dat ik niet chagrijnig ben op iemand anders, maar het een teken is van mijn lichaam om tijd voor mezelf te nemen. Voordat ik moeder werd, kon ik veel makkelijker tijd voor mezelf vrijmaken. Maar eigenlijk is dat geen eerlijke vergelijking, want ik had toen zeeën met eigen tijd en er was dus minder noodzaak om deze behoefte aan anderen kenbaar te maken. Dit kwam alleen naar boven op momenten dat ik langere tijd achtereenvolgend met dezelfde mensen doorbracht, zoals op vakanties. Dan vond er vanuit mezelf vaak een automatische aanpassing plaats waardoor ik op een gegeven moment weer hunkerde naar “eigen” momenten. Dit aangeven bleef en blijft nog steeds lastig. 

In eerste instantie gaat het dus om mezelf op tijd bewust te worden van de behoefte aan momenten voor mezelf. Dat heb ik inmiddels na jaren oefenen en naar mijn lichaam luisteren wel redelijk onder de knie. De vervolgstap om mijn behoeften kenbaar te maken aan de ander(en) vind ik nog moeilijk. 

Daar ligt namelijk altijd de kans op afwijzing van de ander op de loer en die probeer ik dan te vermijden ook al gaat dit ten koste van mijzelf. In de basis wijs ik dan mijzelf dus af. In mijn meest hechte relaties durf ik steeds meer mijn behoeftes uit te spreken, omdat ik weet en voel dat ik niet afgewezen/verlaten wordt. Ook al gaat dit soms ook gepaard met de nodige interne worstelingen. 

Zo ben ik er graag voor anderen en zeker voor de mensen uit mijn directe kring die mij af en toe nodig hebben. Ik vind het belangrijk om een luisterend oor te bieden, ruimte te hebben en te geven. Maar de laatste tijd had ik deze ruimte niet. Zo kon ik naar mijn mening niet genoeg bieden aan een vriendin die dit nodig had. Ik voelde me schuldig dat ik haar moest teleurstellen, omdat ik naar mijn eigen behoeftes moest luisteren. Ik had namelijk weinig tot niks te geven, omdat ik op mijn eigen batterij moest letten. Dus in het durven uitspreken van mijn eigen behoeftes, zal ik soms ook anderen moeten teleurstellen. In het mogelijke teleurstellen van anderen komen ook altijd de schuldgevoelens opborrelen. Mijn haptonoom heeft ooit benoemd dat dit proces hoort bij volwassen worden; het leren verdragen van teleurstellingen van de ander en het leren omgaan met de schuldgevoelens over jezelf. Als kind wil je namelijk altijd alles goed doen en niemand kwetsen, maar in de realiteit is dit niet mogelijk. Daarbij kun je er pas echt voor een ander zijn als je jezelf niet uit het oog verliest. In onze maatschappij word jezelf wegcijferen nog vaak als een virtue gezien, maar niks is minder waar. Zo las ik laatst de volgende woorden waar ik mij helemaal in kan vinden: “Empathy without boundaries is self-abandonment”. Op het moment dat je grenzeloos geeft en jezelf niet in acht neemt, verwaarloos je jezelf. Vanuit de angst op afwijzing van de ander, geef je andermans behoeften voorrang boven die van jezelf. Ik heb dit lange tijd gedaan en dat heeft uiteindelijk ook bijgedragen aan mijn burn-out. Het is dan ook fijn om te merken dat ik hierin al gegroeid ben. Alleen vraagt het ouderschap daarin weer een nieuwe stap. Gelukkig heb ik een liefdevolle partner aan mijn zijde die mij hierin helpt. 

Ben jij je bewust van je eigen behoeften en hoe jij deze kenbaar maakt aan anderen?

Ik hoor het graag!

Liefs,

Judith