Het is maf. Aan de ene kant ben ik de laatste tijd weinig bezig geweest met mijn aankomende verjaardag door werkdrukte en een verbouwingsproces. Aan de andere kant voel ik op een diepere laag al geruime tijd bepaalde onrust en verdriet waar ik niet aan toe wil geven. Dit jaar word ik 27 en is het de derde verjaardag zonder mijn lieve mamma. Elk jaar dat ik ouder word zonder haar fysieke aanwezigheid voel ik een intens gevoel van gemis. Juist omdat ik weet hoe die zwaarte op mijn hart drukt en hoe rauw het voelt om me over te geven aan deze gevoelens, probeer ik ze vaak uit te stellen tot de dag van mijn verjaardag of soms overvalt het me de dagen erna. Ik heb mijn verdriet vandaag al even de ruimte gegeven en tijdens het schrijven van deze post voel ik opnieuw een enorme vlaag opkomen. Dus hier zit ik dan, jankend de rest van mijn verhaal af te typen. Het meest pijnlijke aan het verdriet dat ik ervaar, zijn de herinneringen die ongevraagd omhoog komen. Ik bevind me dan voor momenten weer middenin de woonkamer op een regenachtige dag tegen mijn moeder aanleunend op de bank of ik zie mezelf de trap afrennen om haar na een werkdag een knuffel te geven. Het is fijn en tegelijkertijd intens bitter om daar op die plek te zijn met haar wetende dat ik mij in het verleden waan en ook weer terug naar het hier en nu moet komen.
Nu is het morgen naast de derde verjaardag zonder mijn mamma ook de laatste verjaardag dat ik zelf nog geen moeder ben. Dat vind ik een heel gekke realiteit en kan ik me nog moeilijk beseffen. Wel merk ik dat ik veel meer bezig ben dan normaal met hoe het voor mijn moeder was toen ik geboren werd. Hoe zij zich voelde en hoe onze eerste ontmoeting eruitzag. Voorheen hield ik mij rondom mijn verjaardag niet bezig met dit soort bedenkingen, maar nu ik bijna zelf moeder word, kan ik die gedachten niet loslaten. Ik vind het jammer dat ik het niet meer aan haar kan vragen.
Vol van emoties en gedachten na het schrijven van bovenstaande woorden, loop ik naar huis. Of naja mijn tijdelijke huis, omdat ons eigen plekje op het moment nog verbouwd wordt. Ik doe daar de deur open en mijn ogen stuiten op een kaart met de aanhef “voor jarige Judith” en daarnaast een Rituals doos aan mij geadresseerd. Meteen wordt er iets kinderlijks in mij aangesproken en voel ik de zwaarte van mij afglijden. “Wat lief dat mensen aan mij gedacht hebben en deze moeite hebben gedaan” en “Goh zou die Rituals-doos van pappa af komen”? zijn enkele gedachten die in mij naar boven borrelen. Ik lees de lieve kaart van mijn tante en open het Rituals-pakket die inderdaad van mijn vader en zijn vriendin blijken af te komen. Ik voel me geliefd en kijk opeens weer uit naar mijn échte verjaardag morgen.
Liefs,
Judith
Geef een reactie